matalailadarchieva

รักเธอเสมอ ถึงจะ​เงียบ แต่มั่นคง ไม่หวือหวา แต่จริง เลือกแล้ว และไม่มองหาอย่างอื่น

เราไปสอบด้วยกัน ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ตีสาม ตีสี่ ตีห้า ความง่วง ความกลัว ความหวัง วางอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน เธอวิ่ง เรานั่งรอ เธอดันพื้น เราถือขวดน้ำ เธอสอบ เราส่งยิ้ม ทั้งวันเราไม่ได้ทำอะไรยิ่งใหญ่ แค่ “ไม่ไปไหน” จากสองร้อย เหลือแปดสิบ จากแปดสิบ เหลือยี่สิบแปด ชื่อของเธออยู่ตรงนั้น ลำดับที่แปด และน้ำตาของเราอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะตำแหน่ง แต่เพราะรู้ว่า ทุกก้าวที่เธอไปถึง มีเราเดินอยู่ข้าง ๆ มาตลอด

เราไม่ได้รักกันเพราะทุกอย่างสวยงาม แต่เพราะวันที่พัง เรายังจับมือกันแน่น น้ำตาเคยไหล ความกลัวเคยมี แต่เธอไม่เดินหนี และเราก็ไม่ปล่อยมือ ถ้าวันข้างหน้าจะยากอีกแค่ไหน ขอแค่ยังเป็นเรา แค่นี้ก็พอแล้วสำหรับคำว่ารัก

ฉันรักคุณ เหมือนรักกลิ่นผลไม้สุก ไม่ต้องครอบครอง แค่ได้อยู่ใกล้ ก็เพียงพอแล้ว เสียงของคุณ นุ่มกว่าความเงียบ และการมีอยู่ของคุณ ทำให้เวลาช้าลง อย่างงดงาม ถ้าความรักคือความงาม ฉันไม่ขออธิบายมัน ขอแค่ได้รู้สึก และอยู่ในช่วงเวลานี้ กับคุณ

ฉันรักคุณ ไม่ใช่เพราะโลกใจดี แต่เพราะกับคุณ โลกกล้าจะสวยขึ้น ความรักของเรา เหมือนแสงที่ไม่ยอมดับ แม้พายุจะผ่าน แม้คืนจะยาว ถ้ายังมีลมหายใจ ความหวังก็ยังอยู่ และฉันเลือกเชื่อ ในคุณ

ความรักของคุณ เหมือนสายลมอิสระ มองไม่เห็น แต่ทำให้ทุกสิ่งเคลื่อนไหว มันปลุกหัวใจฉัน ให้เชื่อในความงาม แม้โลกจะเปราะบาง แม้วันพรุ่งนี้ไม่แน่นอน ตราบใดที่คุณยังอยู่ ความรักก็จะเป็นบทกวี ที่ไม่ยอมเงียบ แม้กาลเวลาจะพยายามลบเลือน

ฉันไม่ต้องการดอกไม้ทั้งสวน แค่ดอกเดียว ที่คุณชี้ให้ดู แล้วบอกว่า “สวยนะ”

ความรักของคุณ เหมือนแสงแดดยามเช้า ไม่เร่ง ไม่แสบตา แต่ทำให้ฉันรู้ ว่าวันนี้ควรมีชีวิตอยู่

ความรักของคุณ ไม่ดัง แต่ทำให้ใจฉัน เงียบอย่างปลอดภัย

คุณเข้ามาในชีวิต เหมือนแสงเช้า ไม่เร่ง แต่ทำให้ทุกอย่างตื่น

ฉันยังกลัว ยังเปราะบาง แต่ความรักของคุณ ไม่เร่งให้ฉันหายดี

ถ้าความสุขมีรูปทรง มันคงคล้ายมือคุณ ที่จับฉันไว้ โดยไม่แน่นเกินไป

ถ้าความรักต้องมีเสียง ของฉันคงเบา แต่ชัด เมื่อพูดชื่อคุณ

ฉันไม่ขอสัญญาใหญ่โต ขอแค่ทุกเช้า ยังอยากตื่นมา อยู่ข้างคุณ

ฉันยังเป็นผู้หญิงคนเดิม แค่ยิ้มง่ายขึ้น ตั้งแต่คุณเรียกชื่อฉัน ด้วยความอ่อนโยน

กับคุณ ฉันไม่ต้องซ่อนความอ่อนแอ มันไม่ถูกเรียกว่าอ่อนแอ แต่มันถูกโอบไว้

ฉันไม่ได้ตามหาความรัก ฉันแค่เจอคุณ แล้วหัวใจก็ตัดสินใจเอง

เธอไม่เคยเห็นฉัน ที่ถูกฝังไว้ใต้ความเย็นชา น้ำแข็งห่อหุ้มหัวใจ จนเสียงเรียกใดก็ไปไม่ถึง เพื่อนคนหนึ่งพยายามละลายฉัน ด้วยความหวังอุ่นบางเบา แต่ความหนาวที่สะสมมานาน ไม่ยอมคลายง่ายดายเช่นนั้น สุดท้ายฉันจึงถูกทิ้งไว้ แข็งค้างอยู่กับลมหายใจตัวเอง มีเพียงความคิดเป็นเพื่อน ในความหนาวที่ไม่มีใครเห็น

คนที่เติบโตมาท่ามกลางความรัก กับคนที่เติบโตมากับการเอาตัวรอด จะไม่มีวันมองโลกในมุมมองเดียวกันได้

เราไม่จำเป็นต้องเติมทุกช่องว่าง บางช่อง มีไว้ให้เรา หยุด และฟังความเงียบ

ความว่าง ไม่ใช่ศัตรู มันคือสิ่งที่เหลืออยู่ เมื่อเราหยุดโกหกตัวเอง

ฉันไม่เปิดกรง เพราะอยากเป็นคนดี ฉันเปิด เพราะฉันรู้ ว่านก ไม่เคยเป็นของใคร ถ้าคุณบิน ขอให้ฟ้า อ่อนโยนกับคุณ ส่วนฉัน จะเรียนรู้ การรัก โดยไม่เอื้อม

ฉันรัก และฉันไม่ขวางทางคุณ

ฉันจำได้ ตอนที่ไม่มีใครเรียกชื่อฉัน ดังเกินไป ชุดสีขาว ไม่ใช่เพราะบริสุทธิ์ แต่เพราะไม่มีอะไร ต้องปิดบัง วันนี้ ฉันมีทุกอย่าง ยกเว้น น้ำหนักเบา ของการเป็นตัวเอง โดยไม่มีคนดู

บางครั้ง สิ่งที่เราตามหา ไม่ใช่อดีต แต่คือความรู้สึก ที่เราเคยมี ตอนยังไม่มีอะไรต้องพิสูจน์

ความสำเร็จ อาจพรากบางอย่าง ที่เราไม่รู้ตัวว่ารักมาก

เวลา ไม่ได้รักษาทุกอย่าง แต่มันทำให้เรา พร้อมจะรักษาสิ่งที่ดี

โตมาจากบ้านที่ไม่ปลอดภัย เข้าใจความเจ็บก่อนความรัก เลือกเยียวยาตัวเอง แทนการสืบทอดบาดแผล มันไม่เรียกร้องความสงสาร แต่มัน ตั้งหลัก

ฉันรู้ว่าเธอ ไม่ใช่พระเจ้า แต่ตอนฉันอ่อนแอ ฉันก็ยังดื่มเธอ เหมือนศรัทธา และยอมเจ็บ เพื่อรู้สึกว่า ฉันยังเชื่อในบางอย่าง

มนุษย์มักทำให้ความรัก กลายเป็นพระเจ้า เพื่อทนกับมันได้

ถ้าจะรัก อย่าจับแน่น ฉันไม่ได้จะหนี ฉันแค่ ไม่อยากแตกอีกครั้ง รักฉันเบาๆ แล้วฉันจะอยู่ นานกว่าที่เคย

ฉันว่ายวน ในน้ำใส คนบอกว่าฉันโชคดี มีโหล มีอาหาร มีแสง แต่ไม่มีใครถาม ว่าฉันจำทางออกได้ไหม ถ้ามันเคยมีอยู่จริง

การไม่เลือก ก็เป็นการเลือก ที่มีผลตลอดชีวิต

ฉันไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ใครตกใจ ฉันแค่เดิน ในจังหวะของฉัน ถ้าโลกสะดุด นั่นไม่ใช่ความผิด ของเท้าฉัน

ความปกติ คือข้อตกลงของคนหมู่มาก ไม่ใช่กฎของความจริง

การมีชีวิต ไม่เท่ากับการมีตัวตน ถ้าเราไม่รู้ ว่ากำลังเสียอะไรไป

ฉันไม่ล้ม ฉันแค่ทำหล่น ชิ้นเล็กๆ ระหว่างทาง ตอนนี้ฉันเดินเบาขึ้น ไม่ใช่เพราะเข้มแข็ง แต่เพราะ ฉันเหลือน้อยลง

การควบคุม ไม่ใช่การบังคับทุกอย่าง แต่คือการรู้ ว่าอะไร ควรปล่อยมือ

ถ้าความรู้สึก เป็นสิ่งเดียวที่นำทางเรา เราควรถามเสมอว่า ใครกันแน่ กำลังถือแผนที่

ถึงทุกคน ที่ฉันเคยรัก และเคยเป็น ฉันไม่เรียกคุณกลับ ฉันแค่ เดินต่อ โดยไม่แบกคุณไว้ ขอบคุณ ที่เคยเป็นทาง แม้วันนี้ จะไม่ต้องเดินซ้ำ

อดีต ไม่ได้อยู่เพื่อดึงเราไว้ แต่อยู่เพื่ออธิบาย ว่าเรามาจากไหน

ฉันกลับไปที่สวน ที่ฉันเคยทิ้งไว้ มันไม่ได้โกรธ มันแค่ ไม่ถามอะไร ดินยังอุ่น รากยังอยู่ เหมือนมันรู้ว่า ฉันจะกลับมา ในวันที่กล้าพอ

ฉันทำมันหก โดยไม่ตั้งใจ แต่แทนที่จะก้มเก็บ ฉันนั่งลง ดูมันไหล และเพิ่งรู้ว่า ฉันไม่จำเป็นต้องสะอาด เพื่อจะมีที่ยืน

คุณค่าของชีวิต ไม่ได้อยู่ที่การไม่พลาด แต่อยู่ที่การไม่หายไป หลังจากพลาด

ฉันเดินออกมา โดยไม่ปิดประตู ไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะ ถ้าส่งเสียง หัวใจอาจแตก

บางครั้ง การไม่ตก ไม่ได้มาจากปีก แต่มาจากการเลิกเกร็ง

ฉันไม่อยู่กับแสง หรือความมืด ฉันอยู่กับการเคลื่อน ที่สอนฉัน ให้ไม่กลัวการเป็นคนเดิม ในวันถัดไป

ไม่ถามว่า “รู้สึกแค่ไหน” แต่ถามว่า “ยังเลือกกันอยู่ไหม”

เราไม่ได้สัญญาว่าจะสุข เราแค่สัญญา ว่าจะไม่เดินหายไป ถ้าวันไหนโลกหนัก อย่างน้อย เรายังหนักไปด้วยกัน

ฉันไม่โทษหนาม ที่ทำให้มือฉันเลือดซึม ฉันเด็ดกุหลาบเอง เพราะฉันรู้ ว่าความงาม ไม่เคยสัญญา ว่าจะไม่ทำให้เจ็บ

ฉันรู้แล้วว่าโลกเป็นอย่างไร จึงเลือก ไม่เป็นอย่างนั้น ถ้าความอ่อนโยนคือความผิด ฉันยอมผิด ด้วยหัวใจที่ยังสะอาด

ฉันพูดเบา เพราะฉันเชื่อ ว่าใครบางคน ตั้งใจฟัง ถ้าไม่มีใครได้ยิน อย่างน้อย ฉันก็ยังซื่อสัตย์ กับเสียงของตัวเอง

การไม่ถูกได้ยิน เจ็บพอๆ กับการถูกปฏิเสธ

มนุษย์ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเหตุผล แต่ด้วยความโหยหาที่อธิบายไม่ได้

เรานำคำเหล่านั้นติดตัวไปในโลก พยายามใช้มันนำทาง แม้บางครั้งจะสงสัยว่ามันยังเหมาะกับชีวิตตอนนี้ไหม

เราไม่ได้ใช้ชีวิตจากความคิดของเราเสมอไป บางส่วนของเรายังเดินตามคำพูดของใครบางคนอยู่

การเติบโต ไม่ใช่การลืมสิ่งที่ถูกสอน แต่คือการเลือก ว่าจะพกอะไรต่อไป

แม่เคยบอกฉันว่า โลกไม่ใจดี ฉันจึงระวัง จนลืมไปว่า ฉันเองก็มีสิทธิ์ ใจดีกับตัวเอง

ความเข้มแข็งบางแบบ เกิดจากการไม่มีใครให้พึ่ง

โตมาก่อนวัย คุ้นกับการดูแลตัวเอง ไม่ค่อยแสดงความต้องการ มันไม่ได้บอกให้ “เข้มแข็งต่อไป” แต่มันบอกว่าการอ่อนโยนกับตัวเองไม่ใช่ความอ่อนแอ

ฉันเกิดในฤดูที่โลกไม่กอด เลยต้องเรียนรู้ วิธีโอบตัวเอง ถ้าฉันดูนิ่ง ไม่ใช่เพราะฉันไม่รู้สึก แต่เพราะฉัน เคยหนาวมาแล้ว

มนุษย์ไม่ได้ถูกหล่อหลอม จากความอบอุ่นเสมอไป บางคนถูกหล่อจากความหนาว แล้วเรียนรู้จะให้ความอบอุ่นผู้อื่น

ฉันเดินผ่านห้อง โดยไม่ทำให้ลมขยับ ถ้าเธอไม่เห็นฉัน ฉันก็จะไม่โกรธ ฉันชินแล้ว กับการมีอยู่ แบบผีน้อย

การมีตัวตน ไม่ได้รับประกัน ว่าจะถูกมองเห็น

บางความรัก พิสูจน์ความจริงแท้ ด้วยการไม่รั้ง

ฉันไม่ขอให้เธออยู่ เพราะฉันรู้ โลกเรียกชื่อเธอดังกว่าฉัน ถ้าการรักคือการอวยพร งั้นขอให้เธอไป โดยไม่ต้องหันกลับมา

อารยธรรมทำให้เราสุภาพ แต่ธรรมชาติทำให้เรามีชีวิต

ฉันไม่ถามว่าเราคืออะไร เพราะในอ้อมแขนนี้ ฉันไม่ต้องเป็นอะไรเลย ถ้าเวลาจะเดินต่อ ก็ให้มันเดิน วันนี้…ขออยู่นิ่งๆ ก่อน

กลางคืนไม่ได้กลืนเรา มันโอบเราไว้ ในความมืด เราไม่ต้องอธิบายความเจ็บปวด เพราะมันมองเห็นอยู่แล้ว

เราไม่ได้หายไป เราแค่ย้ายไปอยู่ในเงา ที่ซึ่งเสียงไม่ดัง และหัวใจไม่ต้องอธิบาย

ไม่ใช่ทุกชีวิตต้องอยู่กลางเวที บางชีวิตเกิดมาเพื่อ มองจากมุมมืด ฟังเสียงที่คนอื่นไม่ฟัง ใช้ชีวิตตามจังหวะของตัวเอง

ฉันไม่ได้ลึก ฉันแค่ไม่อยากจม

อัตลักษณ์ที่แท้จริง มักไม่ต้องการคำอธิบาย

เราไม่ได้รักกัน เพราะโลกสวย เราอยู่ด้วยกัน เพราะโลกจริง และยังเลือกจับมือกันอยู่

ความรักที่ยั่งยืน ไม่ใช่ไฟที่ลุกแรง แต่เป็นแสงที่ไม่ดับ

ความหวังที่แท้จริง ไม่ใช่การลืมอดีต แต่คือการอยู่ร่วมกับมันโดยไม่จม

บางคนไม่ได้เชื่อในวันพรุ่งนี้ แต่ก็ยังยอมตื่นขึ้นมา

ฉันไม่ได้ต้องการบัลลังก์ ฉันแค่ไม่ยอมคุกเข่า เงิน อำนาจ ชื่อเสียง วางไว้ตรงหน้า ฉันมองผ่าน แล้วเดินต่อ

สิ่งที่มีอำนาจจริง คือคนที่ไม่ต้องการพิสูจน์อะไรกับโลก

เขาเรียกมันว่าความรัก ฉันเรียกมันว่ารอยช้ำ แต่สุดท้าย ฉันก็ยอมให้รอยนั้น เป็นสิ่งเดียว ที่ยืนยันว่าฉันยังมีอยู่

เมื่อความรักถูกสอนให้เจ็บ ความเจ็บจึงถูกเข้าใจว่าเป็นหลักฐานของรัก

ถ้าความรักขึ้นกับเวลา มันไม่ใช่ความรัก มันคือสัญญาเช่า

บางความรักไม่ได้จบเพราะไม่รัก แต่มันจบเพราะมัน “ไม่อยู่ในยุคเดียวกัน”

มนุษย์ไม่ได้ต้องการฮีโร่เสมอไป บางครั้ง แค่ต้องการใครสักคน ที่ ไม่หายไป ในวันที่เราล้ม

ไม่ขอให้ช่วยฉันบิน แค่ช่วยให้ฉันตกอย่างไม่ตาย

บางสิ่งมีค่า ไม่ใช่เพราะมันใช้ได้ แต่เพราะมัน ควรถูกปกป้อง

ฉันไม่ได้คุกเข่า เพราะฉันแพ้ ฉันคุกเข่า เพราะฉัน เลือกจะยืน ในตำแหน่งนี้ ถ้าคุณเป็นเจ้านาย ก็เพราะฉัน เปิดประตูให้คุณ และถ้าฉันลุกขึ้น เกมนี้ จะจบทันที

เสรีภาพ ไม่ใช่การไม่มีพันธะ แต่คือการ เลือกพันธะด้วยตัวเอง

บางครั้ง การมีชีวิตอยู่ คือการยอมรับว่า ความสุขไม่จำเป็นต้องถาวร แค่จริงก็พอ

ฉันไม่ขอสัญญา จากแสงแดด แค่ขอยืนอยู่ จนความหนาว จำฉันไม่ได้ ถ้ามันจะลับ ก็ให้มันลับ อย่างน้อย ฉันเคยอุ่น

ฉันไม่พูดว่า ชีวิตดี ฉันแค่พูดว่า มันยังไม่จบ ถ้าวันที่ดีที่สุด (probably) ยังไม่มา งั้นวันนี้ ฉันขอแค่ อยู่รอ อย่างมีศักดิ์ศรี

ฉันอาจยังไม่โอเค แต่ฉันยังไม่ยอมแพ้

ความรักไม่ต้องชนะทุกอย่าง แค่ไม่หายไป ก็เพียงพอแล้ว

ขอรักที่ไม่แข่งกับเวลา แต่อยู่กับมัน

การรักใครสักคน โดยไม่เร่งเขา และไม่ทิ้งตัวเอง

ไม่ใช่รักที่เจอกันถูกเวลา แต่คือรักที่ เลือกกัน แม้โลก เวลา และเหตุผล จะไม่อำนวย มันคือความรักของคนสองคน ที่ยอม “ยืนรอ” กัน โดยไม่รู้ว่ารางรถไฟจะพาไปถึงไหม

ตัวตนไม่ได้หายไป แค่หยุดถูกใช้งาน ชั่วคราว

ความรักไม่ควรต้องเรียกร้องซ้ำๆเพื่อพิสูจน์ว่ามันมีอยู่

รักแบบรู้ความเสี่ยง แต่ไม่ปฏิเสธหัวใจตัวเอง

ร่างกายอาจอยู่ในที่สาธารณะ แต่ ตัวตนไม่ใช่สมบัติส่วนรวม

ฉันไม่ใช่ประสบการณ์ ที่คุณจะเอาไว้เล่า หลังจากโตขึ้น ไม่ใช่ความทรงจำ ที่คุณจะยิ้ม โดยไม่รู้สึกผิด ถ้าความรักของคุณ ต้องแลกกับการไม่เห็นค่าคนอื่น งั้นเก็บมันไว้กับตัวเอง ฉันไม่ได้เดินจากไป เพราะฉันไม่รัก ฉันเดินจากไป เพราะฉัน รักตัวเองมากพอแล้ว และคราวนี้ อย่าปล่อยผู้หญิงไปเลย แค่ อย่าแตะหัวใจใคร ถ้าคุณยังไม่รู้ จะรักษามันยังไง

ฉันไม่ตะโกน เพราะอิสรภาพไม่จำเป็นต้องเสียงดัง ฉันไม่ดื้อ ฉันแค่ไม่ยอมให้มือใคร มาขีดเส้นรอบหัวใจฉัน อย่าบอกฉันว่าควรคิดอย่างไร อย่าบอกฉันว่าควรรักแบบไหน ฉันฟังโลกมามากพอ ถึงรู้ว่าเสียงไหนไม่ใช่ของฉัน ฉันยังอ่อนโยน ยังยิ้ม ยังรักได้เต็มที่ แต่ความอ่อนโยน ไม่ใช่ใบอนุญาตให้ใครเป็นเจ้าของ ฉันเป็นของตัวเอง ตั้งแต่ลมหายใจแรก จนถึงคำว่า “พอ” ที่ฉันเลือกพูดเอง ถ้าจะอยู่ข้างกัน ขอให้ยืน ไม่ใช่ครอบ ขอให้จับมือ ไม่ใช่ล่ามโซ่ ฉันไม่หนี ฉันไม่ต่อต้าน ฉันแค่ยืนอยู่ตรงนี้ ในชื่อของฉัน และไม่มีใคร เป็นเจ้าของชื่อนั้น นอกจากฉันเอง

ฉันไม่อยากอยู่กับใครทั้งนั้น นอกจากเธอ ไม่ใช่เพราะเธอดีที่สุด แต่เพราะ อยู่ด้วยแล้วไม่ต้องแกล้งเป็นคนอื่น

นิทาน ไม่ใช่เรื่องโกหก แต่มันคือภาษา ที่มนุษย์ใช้ พูดกับความหวัง โดยไม่อายความเปราะบางของตัวเอง

วัยเยาว์ ไม่ถูกฆ่าโดยเวลา แต่มันถูกปล่อยให้ตาย เพราะความกลัวจะผิดพลาด

เราคิดว่าตัวเองจะไม่มีวันเปลี่ยน ไม่มีวันแก่ ไม่มีวันสูญเสีย แต่ความจริงคือ วัยเยาว์ไม่หายไปเพราะเวลา มันหายไปเพราะ การยอมจำนน

ฉันไม่ได้เชิญคุณมา เพื่อเปลี่ยนชีวิตฉัน แค่ มานั่ง ตอนเช้า เปิดม่าน แล้วปล่อยให้แสง ทำหน้าที่ของมัน

แสง ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นทันที แต่มันทำให้เรา ไม่ต้องเดา ว่าเรากำลังอยู่ตรงไหน

ฉันไม่ได้อยากให้คุณหลงฉัน ฉันแค่อยากให้คุณ นั่งตรงนี้ และไม่ทำให้ฉันกลัว ว่านี่จะพัง เหมือนครั้งก่อน

เราจะค่อยๆ รักกันได้ไหม โดยไม่ต้องทำร้ายกันอีก มันไม่เร่าร้อน ไม่ดราม่า แต่มั่นคงในความต้องการแบบผู้ใหญ่

อิสรภาพ ไม่ได้มาจากการหนีความรัก แต่มาจากการไม่ยอมให้ความรัก เป็นคนตัดสินใจแทนเรา

เคยหลง เคยยอม และตอนนี้เลือกจะ ถอยก่อนชน ไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะไม่อยากสูญเสียตัวเองอีก

ความรักที่อันตรายที่สุด คือความรักที่เราคิดว่า “คุมอยู่”

ความจริง ไม่จำเป็นต้องมีรูปทรงที่สวยงาม มันแค่ต้องถูกพูด ก่อนที่มันจะกัดกินเราเงียบๆ

ฉันไม่ได้พูดเก่ง ฉันแค่ พูดไป เพราะมันค้างอยู่ข้างใน ถ้ามันฟังดูสับสน นั่นไม่ใช่ความผิดพลาด นั่นคือฉัน ตอนที่ซื่อสัตย์ที่สุด

ฉันไม่เกลียดตัวเอง ฉันแค่ ไม่รู้ จะอยู่ด้วยกันยังไง ฉันมอง แล้วก็ถอนหายใจ “อ้อ เราอีกแล้ว”

อดีตไม่ควรเป็นเจ้าของเรา ฉันจำ ทุกอย่าง แต่ฉันไม่ยอม ให้มัน จำฉัน ฉันหันหลัง ไม่ใช่เพราะลืม แต่เพราะ ฉันอยาก ไปต่อ

ฉันไม่ได้ขอ ให้เธอพาฉันไปถึง ฉันแค่ขอ ให้เธอ ไม่หายไป ถ้าทางมันยาว ขอแค่ เสียงฝีเท้า ข้างๆ ก็พอแล้ว

บางครั้ง ความหมายของชีวิต ไม่ได้อยู่ที่ “คำตอบ” แต่อยู่ที่ มีใครสักคน ไม่ทิ้งเรา ตอนที่เรายังถามไม่จบ

อยู่ข้างฉัน ไม่ใช่ช่วยแก้ปัญหา ไม่ต้องเข้าใจทุกอย่าง แค่อยู่ ในวันที่โลกมันหนักเกินไป

การเดิน ไม่จำเป็นต้องมีเป้าหมายเสมอไป บางครั้ง การไม่หยุด ก็เพียงพอแล้ว ในวันที่เหตุผลหายไป

ฉันเดิน ไม่ใช่เพราะรู้ทาง แต่เพราะ ถ้าหยุด ฉันจะรู้สึก ทุกอย่าง พร้อมกัน และฉัน ยังไม่พร้อม

บางช่วงของชีวิต ไม่มีคำบรรยาย มีแค่การเดินต่อไป

เธอยิง ฉันยิ้ม เพราะฉัน เรียนรู้ ว่าความเจ็บ คือราคาของการอยู่ จนวันหนึ่ง ฉันได้ยิน เสียงปืน จากหัวใจตัวเอง และฉัน วางมันลง

ถ้าความรักต้องใช้กระสุน แปลว่าเรามองอีกฝ่าย เป็นศัตรู ไม่ใช่คนรัก และถ้าเรายังเรียกมันว่ารัก นั่นคือคำโกหกที่อันตรายที่สุด

ฉันรู้ ว่าโลกเป็นอย่างไร แต่ฉันยังเลือก จะอ่อนโยน ไม่ใช่เพราะฉันไม่รู้ แต่เพราะ ฉันรู้ และยังรักอยู่

ความบริสุทธิ์ที่แท้ ไม่ใช่การไม่เคยเปื้อน แต่คือการไม่ปล่อยให้ความเปื้อน กำหนดคุณค่าเรา

ความบริสุทธิ์ ที่ไม่ได้เกิดจากการไม่รู้ แต่เกิดจากการ เลือกจะไม่ทำร้ายโลก แม้โลกจะเคยทำร้ายเรา มันคือความใสที่มีรอยผ่าน ไม่ใช่ความใสที่ไม่เคยแตก

ในอ้อมแขนของคุณ ฉันไม่ต้องชนะ ไม่ต้องอธิบาย ไม่ต้องเข้มแข็ง แค่หายใจ และโลก ก็หยุดทำร้ายฉัน ชั่วครู่หนึ่ง

กับคุณฉันไม่ต้องป้องกันตัวเอง

ฉันยืนอยู่ที่ป้าย ไม่ใช่เพราะไม่อยากไป แต่เพราะฉันไม่อยาก ขึ้นคันผิด ถ้าชีวิตคือรถเมล์ ฉันขอยืนคิด อีกนิด ก่อนจะขึ้น

ไม่มีใครปลูกฉัน แต่ฉันก็โต ไม่มีใครรดน้ำ แต่ฉันยังบาน ถ้าความเรียบร้อย คือเงื่อนไขของการอยู่รอด ฉันขอเลือก อยู่ แบบไม่เรียบร้อย

ฉันไม่บินสูง แค่บิน ไม่หนีอดีต แค่ไม่ให้มันถ่วง ถ้ามีใครถามว่าฉันหายดีหรือยัง ฉันคงตอบว่า วันนี้ ฉันเบาขึ้น นิดหนึ่ง