เราไม่ได้ลืมกัน
เราแค่ลืมเหตุผลว่าทำไมถึงเจ็บ
เราลบชื่อกันออกจากสมอง
แต่ร่างกายยังจำวิธีสั่น
เมื่อมีใครบางคน
เข้ามาใกล้เกินไป
เรารักกัน
ไม่ใช่เพราะเข้าใจ
แต่เพราะแผลของเรา
วางพอดีกัน
เธอกลัวการหายไป
ฉันกลัวการถูกรั้ง
เราจึงจับมือกัน
ด้วยความกลัวคนละแบบ
แม้ความทรงจำจะถูกลบ
หัวใจก็ยังเดินกลับ
ไปยังความเจ็บเดิม
เหมือนมันคือบ้าน
เราเลือกกันอีกครั้ง
ไม่ใช่เพราะหวังว่าจะรอด
แต่เพราะความเจ็บที่รู้จัก
ยังดีกว่าความว่างเปล่า
และคำว่า “โอเค” ในตอนจบ
ไม่ใช่คำสัญญา
มันคือการยอมรับว่า
ความรัก
ไม่เคยใจดีกับใครเลย