matalailadarchieva

ความกลัวแทงลึกยิ่งกว่ามีด

วันนี้ฉันให้อภัยตัวเอง ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กี่ครั้งก็ได้จนกว่าจะพบความสงบ

มองหาสิ่งดีๆ ในแต่ละวัน แม้ว่าบางวันคุณจะต้องมองให้มากขึ้นก็ตาม

บางครั้งสิ่งเดียวที่คุณทำได้คือนอนบนเตียงและหวังว่าจะหลับไปได้ก่อนที่คุณจะเสียใจ

ต้นทุนของการไม่ทำตามหัวใจของคุณ คือการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่โดยปรารถนาว่าคุณได้ทำอย่างนั้น

หัวใจที่ยุ่งเหยิงทั้งที่เจ็บทั้งที่เหนื่อย ความรักที่ไม่สมบูรณ์ กลายเป็นสิ่งที่พยายามกอบกู้ แต่ทุกครั้งก็เหมือน “น้ำทะเลที่ไหลทะลุมือเราไปหมด” รักนี้ทำให้ หลงทางในตัวเอง และไม่สามารถหาทางออกได้

เคารพตัวเองมากพอที่จะละทิ้งสิ่งใดก็ตามที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อคุณ ไม่ทำให้คุณเติบโต หรือทำให้คุณมีความสุขอีกต่อไป

น้ำทั้งทะเลไม่อาจจมเรือได้ เว้นเสียแต่จะเข้าไปในตัวเรือ เช่นเดียวกัน ความคิดด้านลบของโลกก็ไม่สามารถทำลายคุณได้ เว้นเสียแต่คุณจะยอมให้มันเข้ามาในตัวคุณ

เดินออกมาจากไฟ แล้วปล่อยให้คนที่เคยจุดมันไหม้ตัวเองไป

เราจะพูดถึงเรื่องนี้บ้างไหม หรือเราจะปล่อยให้เรื่องนี้ลุกลามไปตลอดชีวิต?

เมื่อคุณกำลังดิ้นรนกับบางสิ่งบางอย่าง ลองมองดูคนรอบข้างคุณ และตระหนักว่าทุกคนที่คุณเห็นต่างก็กำลังดิ้นรนกับบางสิ่งบางอย่าง และสำหรับพวกเขา มันก็ยากพอๆ กับสิ่งที่คุณกำลังเผชิญอยู่

มันเป็นความคิดที่น่ากลัวว่าเพียงเสี้ยววินาทีเดียว คุณอาจตกหลุมรักความรักที่ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตกว่าจะลืมได้

ยังมีส่วนหนึ่งในตัวฉันที่ยังไม่อาจปล่อยคุณไปได้

ฉันรู้ว่าสิ่งที่เหลืออยู่ของฉันจะยังคงรักคุณเสมอ แต่ไม่เคยเหมือนเดิมอีกต่อไป

ในตัวฉัน มีหลายชีวิตที่ยังไม่ได้ใช้ชีวิต นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงต้องแบกรับความเศร้าโศกไว้มากมาย

บางทีคุณอาจเป็นหนังสือเปิดที่อยากให้คนอ่านอย่างมาก แต่คุณกลับถูกเขียนด้วยภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ

หากคุณไม่สามารถให้อภัยได้ ก็อย่าให้อภัยเลย คุณไม่ได้เป็นหนี้ความเจ็บปวด คุณเพียงแค่ต้องสงบสติอารมณ์ตัวเอง

เมื่อเสียงทั้งหลายเลือนหาย ความเงียบงันก็งอกเขี้ยว มันเรียนรู้ความหิว และเริ่มกลืนกินสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทีละน้อย