ฉันไม่ตะโกน
เพราะอิสรภาพไม่จำเป็นต้องเสียงดัง
ฉันไม่ดื้อ
ฉันแค่ไม่ยอมให้มือใคร
มาขีดเส้นรอบหัวใจฉัน
อย่าบอกฉันว่าควรคิดอย่างไร
อย่าบอกฉันว่าควรรักแบบไหน
ฉันฟังโลกมามากพอ
ถึงรู้ว่าเสียงไหนไม่ใช่ของฉัน
ฉันยังอ่อนโยน
ยังยิ้ม
ยังรักได้เต็มที่
แต่ความอ่อนโยน
ไม่ใช่ใบอนุญาตให้ใครเป็นเจ้าของ
ฉันเป็นของตัวเอง
ตั้งแต่ลมหายใจแรก
จนถึงคำว่า “พอ”
ที่ฉันเลือกพูดเอง
ถ้าจะอยู่ข้างกัน
ขอให้ยืน
ไม่ใช่ครอบ
ขอให้จับมือ
ไม่ใช่ล่ามโซ่
ฉันไม่หนี
ฉันไม่ต่อต้าน
ฉันแค่ยืนอยู่ตรงนี้
ในชื่อของฉัน
และไม่มีใคร
เป็นเจ้าของชื่อนั้น
นอกจากฉันเอง