matalailadarchieva

ข้าเป็นเพียงคนจรเร่ร่อนเดินทางผ่าน โลกอันแสนทุก​ข์ตรมนี้ในโลกสุดสดใส ที่ข้ามุ่ง​หน้าไปนั้นไร้ซึ่งโรคภัย​การดิ้นรน​ เเละพภยันอันตราย​ ข้าไปยังที่นั้นเพื่อไปพบกับมารดา นางว่านางจะมารับเมื่อข้าไปถึง เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไป เมฆหมอกมืดทมิฬ​ห้อมล้อม​กายตลอดเส้นทางผจญภัย​พายุโหมเเละผาสูงชัน​เเต่อีกฝากมีทุ่งงดงามกว้างไกลที่ซึ่งเหล่าผู้คนในอ้อมกอดของพระเจ้าเฝ้ารอ​ข้าอยู่ ข้ามุ่งไปยังที่นั้นเพื่อพบหน้าบิดา เพื่อที่ข้าจะไม่ต้องซัดเซพเนจร​ต่อไป เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไป ก็จะได้กลับไปยังบ้านที่ข้าโหยหา อีกไม่ช้าจะหลุดพ้น​จากทุกข์ทรมาน บนผืน​แผ่นดิน​นี้กายข้าทอดลงพักในสุสานครํ่าครึสิ้นสุด​การหักห้ามใจตนเเละไปขับร้องบทเพลงเบื้องหน้าพระองค์​ ข้ามุ่งตรงไปที่นั้นเพื่อพบคนที่ช่วยชีวิต​ข้าไว้ไปยังที่แห่งนั้น​เพื่อที่จะไม่ต้องร่อนเร่เดินทางอีกต่อไป เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไปก็ไปถึงบ้านที่ข้าโหยหา ข้ากำลังไป...