ฉันหัวเราะ
ก่อนที่ใครจะถามว่าฉันเจ็บไหม
ฉันร้องเพลง
เหมือนเด็กที่ไม่รู้เรื่อง
เพราะการรู้เรื่อง
มันหนักเกินไป
ฉันเลือกเป็นเรื่องตลก
เพราะอย่างน้อย
มันไม่ต้องอธิบาย
ถั่วหนึ่งกระป๋อง
เสียงเพี้ยนหนึ่งท่อน
คือที่หลบภัย
จากโลกที่จริงจังเกินไป
และในเสียงหัวเราะนั้น
ไม่มีความสุข
มีแค่การขอร้องเงียบๆ ว่า
อย่ามองลึกกว่านี้เลย