เราไปสอบด้วยกัน
ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ตีสาม ตีสี่ ตีห้า
ความง่วง ความกลัว ความหวัง
วางอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน
เธอวิ่ง เรานั่งรอ
เธอดันพื้น เราถือขวดน้ำ
เธอสอบ เราส่งยิ้ม
ทั้งวันเราไม่ได้ทำอะไรยิ่งใหญ่
แค่ “ไม่ไปไหน”
จากสองร้อย เหลือแปดสิบ
จากแปดสิบ เหลือยี่สิบแปด
ชื่อของเธออยู่ตรงนั้น
ลำดับที่แปด
และน้ำตาของเราอยู่ตรงนี้
ไม่ใช่เพราะตำแหน่ง
แต่เพราะรู้ว่า
ทุกก้าวที่เธอไปถึง
มีเราเดินอยู่ข้าง ๆ มาตลอด