matalailadarchieva

ฉันไม่สัญญาว่าทางข้างหน้าจะง่าย แต่ฉันอยากเดินไปกับเธอ

โลกจะรักเราหรือไม่ก็ช่าง คนอื่นจะเข้าใจ หรือจะเดินจากไป ก็ช่างมัน ขอเพียงตอนที่ทุกอย่างพังลง ฉันยังหันกลับมา แล้วเจอเธออยู่ตรงนั้น เพราะฉันไม่เคยต้องการทั้งโลก ฉันต้องการเพียง โลกใบเล็ก ๆ ที่มีชื่อของเราสองคน และถ้าวันหนึ่ง ทุกสิ่งถูกพรากไปจากฉัน— ขออย่าพรากคำว่า “เรา” ไปด้วยเลย เพราะฉันอาจเสียบ้าน เสียความฝัน เสียทุกอย่างได้ แต่ถ้ายังมี You & Me ฉันก็ยังไม่รู้สึกว่า ตัวเองสูญเสียทั้งชีวิต

ฉันไม่ได้ต้องการให้ชีวิตสมบูรณ์แบบ ฉันแค่อยากให้ในชีวิตนั้นยังมีเธออยู่

วันหนึ่ง ฉันอาจตื่นขึ้นมา แล้วคิดถึงวันนี้จนเจ็บ คิดถึงเสียงที่เคยได้ยิน ใบหน้าที่เคยเห็น มือที่เคยจับ และคืนธรรมดา ๆ ที่ตอนนั้นฉันไม่เคยรู้เลยว่า มันกำลังผ่านไป บางทีวันที่ดีที่สุด ไม่ได้มีแสงสวยงามอะไร มันอาจเป็นเพียง วันที่ฉันยังมีสิ่งที่รักอยู่ครบ และสิ่งที่โหดร้ายที่สุดของเวลา— คือมันไม่เคยบอกเราเลย ว่ากำลังพราก “วันที่ดีที่สุด” ไปจากเรา

“ฉันไม่ได้กลัวว่าวันนี้จะแย่ ฉันกลัวว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีอะไรดีเท่าวันนี้อีกแล้ว”

บางทีฉันไม่ได้เดินทางเพื่อค้นพบความหมายของชีวิต ฉันเดินทางเพื่อพบว่า ชีวิตไม่เคยเป็นของใคร นอกจากฉัน

อย่าถามฉันว่าฉันกำลังไปไหน ฉันเองก็ยังไม่รู้ ฉันแค่รู้ว่าฉันไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้แล้ว

ฉันฝังตัวเองไว้หลายครั้ง ก่อนจะรู้ว่า ความตายไม่ได้พาฉันหายไป มันแค่เอาคนคนเดิม ออกจากร่างของฉัน บางความรักตาย บางความฝันตาย บางตัวตนของฉัน ตายไปโดยไม่มีแม้แต่พิธีศพ แล้วในความเงียบนั้น— ฉันได้ยินเสียงหัวใจ ของใครบางคนกำลังเกิดขึ้น มันคือฉัน คนที่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และไม่จำเป็นต้องกลับไปเป็นคนเดิม

การเกิดใหม่บางครั้งไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสุข แต่มันเริ่มจากการสูญเสียบางอย่างก่อน

ฉันไม่ได้หายไปไหน ฉันแค่ปิดประตู ไม่ให้โลกเข้ามา เหยียบย่ำความเงียบของฉันอีก ข้างนอกมีผู้คนมากมาย แต่ไม่มีที่ไหน เงียบเท่าข้างในของฉัน ฉันไม่ได้อยากถูกตามหา ไม่ได้อยากให้ใครมาช่วย ฉันแค่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ ในห้องที่ไม่มีใครรู้จักฉัน ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากฉัน และเป็นเพียง— ตัวฉันเอง โดยไม่ต้องขอโทษใคร

ฉันไม่ได้เกลียดผู้คน ฉันแค่เหนื่อยกับการต้องมีตัวตนต่อหน้าพวกเขาตลอดเวลา

ขออยู่คนเดียวสักพัก โดยไม่ต้องเป็นอะไรให้ใครเห็นได้ไหม

ตอนที่ฉันไม่รู้สึก ฉันคิดว่าฉันหายดีแล้ว แต่พอกลับมารู้สึกอีกครั้ง ฉันถึงรู้ว่าแผลนั้นยังอยู่

"อย่าคิดว่าคุณหนีไปได้ ฉันคือคนที่คุณต้องกลัวที่สุด"

คนที่ไม่รู้จักรักษาความผูกพันเก่า จะรักษาคนใหม่ได้อย่างไร

"สิ่งสวยงามที่ฉันพบ ฉันไม่อยากแบ่งให้ใคร" 

สิ่งที่ฉันเลือก…เธอก็เลือกมันเหมือนกัน

โลกข้างนอกทำให้ฉันเหนื่อย แต่เมื่อมีเธออยู่ ฉันอยากอยู่ต่อ

ฉันไม่ได้อยากตาย ฉันแค่ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว

เมื่อคืนฉันร้องไห้ จนคิดว่าเช้าคงไม่มีวันมาถึง แต่แล้วแสงบาง ๆ ก็ลอดผ่านขอบฟ้า ฉันไม่ได้ลืมเธอ ไม่ได้แปลว่าฉันไม่เจ็บ เพียงแต่วันนี้ ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า การจากลาไม่ใช่จุดจบของชีวิต มันอาจเป็นเพียง แสงแรกของชีวิตบทใหม่

ฉันกลัวเหลือเกิน ว่าวันที่ดีที่สุดของฉัน จะกลายเป็นเพียงความทรงจำ กลัวว่าฉันจะใช้ชีวิต รอคนคนหนึ่ง รอความรักหนึ่งครั้ง รอวันที่ทุกอย่างดีขึ้น จนลืมไปว่า พระอาทิตย์ยังขึ้นทุกเช้า และชีวิตของฉัน ก็ยังไม่จบ บางที สิ่งที่ฉันเรียกว่า “วันที่ดีที่สุด” อาจไม่ใช่วันที่ผ่านมาแล้วเลยก็ได้ บางทีมันอาจกำลังเดินทางมาหาฉัน ในวันที่ฉันเลิกเสียใจกับอดีต และเริ่มเลือกชีวิตของตัวเองอีกครั้ง 🌙

เราอาจรอใครบางคน รอให้เขาเปลี่ยน รอให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น รอวันที่ทุกอย่างจะลงตัว จนลืมไปว่า ชีวิตของเรากำลังเดินต่ออยู่ตลอดเวลา

“ถ้าฉันยังใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป อีกหลายปีข้างหน้าฉันจะเสียใจไหม?” เป็นความรู้สึกของคนที่เริ่มตระหนักว่า ความรักบางครั้งไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้น บางครั้งมันทำให้เรา หยุดอยู่กับที่ และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การสูญเสียใคร แต่คือการตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า “ฉันเสียตัวเองไปหลายปีเพื่อสิ่งนี้”

เธอกำลังทำร้ายตัวเอง ส่วนฉันกำลังทำร้ายตัวเอง ด้วยการอยู่ดูเธอ ฉันเฝ้ามองเธอหลับ และภาวนาให้เธอยังหายใจ ทั้งที่ลึก ๆ แล้ว ฉันรู้ว่าเธอกำลังค่อย ๆ หายไป ฉันเรียกมันว่าความรัก เพราะคำว่า “เสพติด” ฟังดูน่าอับอายเกินไป เธอคือสิ่งที่ฉันรู้ว่าเป็นพิษ แต่ฉันยังกลับไปหา เพราะบางครั้ง สิ่งที่ทำร้ายเรา ก็เป็นสิ่งเดียวกับที่ทำให้เรารู้สึกว่า “อย่างน้อยฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ เพราะยังมีเธอให้รัก”.

มีความแตกต่างระหว่าง “ฉันรักเธอ” กับ “ฉันต้องช่วยเธอ” และบางครั้งเราสับสนสองอย่างนี้จนคิดว่าการจากไปคือการทอดทิ้ง แต่ความจริงคือ เราไม่สามารถรักใครให้หายจากการทำลายตัวเองได้เสมอไป บางครั้งการอยู่ข้างเขาอาจเป็นความรัก แต่บางครั้งการยอมรับว่า “ฉันช่วยเธอไม่ได้ และฉันก็ไม่สามารถจมไปกับเธอได้อีก” ก็เป็นความรักต่อตัวเองเช่นกัน

เธออาจจับมือเขา ในที่ที่ฉันเคยยืน อาจนอนข้างเขา ในห้องที่ฉันเคยฝัน อาจได้ยินคำรัก ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของฉัน แต่เธอไม่ใช่ฉัน เธอไม่รู้ว่า เราเคยผ่านอะไรมาด้วยกัน ไม่รู้ว่าเขาเคยเป็นใคร ในวันที่ไม่มีใครอยู่ข้างเขา และฉันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเธอ เพราะความรักที่จบลง ไม่ได้ทำให้ตัวฉันจบลงไปด้วย เธออาจได้เขาไป แต่ฉันยังเป็นฉัน และนั่นคือสิ่งที่ไม่มีใครแทนที่ได้.

คนเราไม่ได้ถูกแทนที่ง่าย ๆ เหมือนสิ่งของ คนใหม่สามารถเข้ามาในตำแหน่งเดิมได้ แต่ไม่สามารถย้อนกลับไปใช้ชีวิตแทนคนเก่าได้ เพราะความสัมพันธ์ไม่ได้ประกอบด้วยแค่ “คนสองคน” มันประกอบด้วย เวลา ความทรงจำ บาดแผล การให้อภัย การทะเลาะ การเติบโต และเรื่องราวทั้งหมดที่ไม่มีใครย้อนกลับไปสร้างซ้ำได้ ดังนั้น คนใหม่อาจเป็นบทต่อไป แต่ไม่ได้ทำให้บทก่อนหน้าไม่เคยเกิดขึ้น

เธอไม่รู้จักเขาแบบที่ฉันรู้จัก เธอไม่ได้ผ่านเรื่องราวเดียวกับฉัน เธอไม่มีความทรงจำแบบที่ฉันมีกับเขา

ฉันรักเธอจนตัวเองพัง และตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่าความรักนี้กำลังฆ่าฉัน

ความอิสระมาพร้อมความเหงา การเลือกที่จะไม่ผูกมัดใคร ก็เหมือนปล่อยให้ตัวเองเดียวดายในค่ำคืนทุกวัน

ความขัดแย้งระหว่างความบริสุทธิ์กับความรุนแรง  ความรักที่อยากครอบครองจนกลายเป็นการตามล่า และความงามที่ถูกไล่ล่าจนไม่มีที่พักพิง

บางคนไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อโดดเด่นในแสงแดดจ้า  แต่ถูกสร้างมาเพื่อเปล่งประกายในความมืด ด้วยแสงที่อ่อนโยนแต่ลึกซึ้งไม่รู้จบ 

ความรักที่ไม่จริงใจ ไม่เคารพ และเต็มไปด้วยเงื่อนไข  ไม่ใช่ความรัก แต่คือกับดักที่แสนสวยงาม 

เมื่อค่ำคืนหนาวเหน็บและเงียบสงัด เมื่อคุณคิดว่าได้รับมาเต็มอิ่มแล้ว นี่ไม่ใช่การทดสอบ ไม่ใช่การซ้อมรบ อย่าเหลือใครไว้ ชี้เป้าตาย ไม่เหลือรอด

การรักษาความสงบในความสัมพันธ์ ไม่ได้หมายความว่าไม่มีความเจ็บปวด  แต่คือการเลือกที่จะไม่ทำให้เรื่องราวแย่ลง เพื่อให้เรายังคงอยู่ด้วยกันต่อไป 

หัวใจของเราแตะต้องกัน ก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัส และนั่นคือเหตุผลที่ฉันรักเธอ

คนที่รักจริง จะไม่เอาคำพูดตอนโกรธ ตอนเจ็บปวด มาเป็นเหตุผลที่จะจากไป เขาจะรอให้เราสงบ จะกอด จะคุย จะเข้าใจว่ามันแค่อารมณ์ชั่ววูบ ​ แต่เขารอจังหวะนั้นอยู่แล้ว รอให้เราเผชิญหน้า รอให้เราเจ็บปวด แล้วฉวยโอกาสบอกว่า "นั่นไง เธอเองที่บอกเลิกเขาแค่หาข้ออ้างที่พร้อมอยู่แล้วต่างหาก ​ การเลือกที่จะฟังแค่คำที่ทำให้เขาได้ใจที่จะจากไป  ไม่ใช่ความผิดของเรา แต่คือความตั้งใจของเขาที่จะไปตั้งแต่แรก

ทั้งคู่จากไปพร้อมกันในขณะที่ยังจับมือกันอยู่ อย่างสงบสุข

 สาปส่งเสียเถิด ความรักที่พาข้าเวียนวน เริ่มต้นด้วยความหวัง ลงท้ายด้วยการสูญเสีย ข้ามิขอรู้แล้วว่า รักแท้มีอยู่หรือไม่ เพียงขอให้หัวใจ พ้นจากมันเสียที

สิ่งที่เจ็บที่สุด มิใช่การสิ้นสุด แต่คือการค้นพบว่า ข้าพเจ้าเคยยอมรับ สิ่งที่หัวใจไม่ควรต้องทน เพียงเพราะกลัวว่าสิ่งนั้นจะสิ้นสุด

ข้าพเจ้าไม่ได้เสียใจ ที่ครั้งหนึ่งเคยรัก ข้าพเจ้าเสียใจ ที่ระหว่างทางนั้น ข้าพเจ้าค่อยๆ หายไป โดยไม่ทันรู้ตัว

ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้ารักเขานับอนันต์ แต่วันนี้ ข้าพเจ้ารู้แล้วว่า หัวใจหนึ่งดวง ควรมีที่ว่างสำหรับตัวมันเองด้วย และครั้งนี้ ข้าพเจ้าขอเลือก ตัวข้าพเจ้าเอง

ข้าพเจ้าปล่อยเขาไป โดยมิได้สาปแช่ง เพราะคนที่เคยเป็นความสุข ไม่ควรถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นความเกลียดชัง เพียงเพราะเราไม่ได้เดินไปถึงปลายทางเดียวกัน

หากวันหนึ่งเขาถามว่า ข้าพเจ้ายังรักอยู่หรือไม่ ข้าพเจ้าคงตอบว่า ความรักเคยมีอยู่จริง แต่วันนี้ ข้าพเจ้าขอใช้ชีวิต มากกว่าขอใช้ความทรงจำ

ข้าพเจ้ายังจำได้ ว่าเคยรักเขาเพียงใด แต่ความทรงจำ มิใช่คำสัญญา และความรัก ก็มิใช่เหตุผล ที่ข้าพเจ้าจะต้องอยู่ในที่เดิมตลอดไป

ข้าพเจ้ามิได้ขอให้เขากลับมา เพราะหากเขาอยากกลับมา เขาคงไม่ต้องรอคำอนุญาตจากข้าพเจ้า ส่วนข้าพเจ้า ก็ไม่ต้องรอใคร เพื่ออนุญาตให้ชีวิตเดินต่อ

เขามิได้เป็นคนเลว ข้าพเจ้าก็มิได้เป็นคนแพ้ เราเพียงเป็นคนสองคน ที่ครั้งหนึ่งเคยพอดีกัน และวันหนึ่ง กลับพอดีกันไม่ได้อีก

ข้าพเจ้าเคยคิดว่า การรักใครสักคน คือการอยู่ข้างเขาให้นานที่สุด ภายหลังจึงรู้ว่า บางครั้ง การรักครั้งสุดท้าย คือการไม่เดินตามเขาไป

ตอนข้าพเจ้าบอกเขาว่ารัก ข้าพเจ้ามิได้เผื่อใจไว้สำหรับวันจากลา เพราะในวันนั้น อนาคตของข้าพเจ้า มีชื่อของเขาอยู่เต็มไปหมด วันนี้ชื่อเดิมยังอยู่ เพียงแต่ข้าพเจ้า มิได้สร้างอนาคตไว้รอเขาอีกแล้ว

ข้ามิขอเป็นเงา ตามติดในหนทาง และมิขอเป็นพันธะ ในห้วงชีวาอีกต่อไป

ข้าจะไม่ถามว่า ใครรักมากกว่าใคร เพราะเมื่อถึงเวลาจากลา คำตอบเหล่านั้นไม่สำคัญอีกแล้ว

เราเคยรักกัน เท่านั้นก็เพียงพอ ไม่จำเป็นต้องรักกันตลอดไป เพื่อพิสูจน์ว่า สิ่งที่เคยมีนั้นจริง

ใช้ชีวิตเสียใหม่ ข้าจะไม่เฝ้าถามว่า ใครรักใครมากกว่า เพราะวันนี้ ข้าเลือกที่จะรักตัวเอง

ข้าจะไม่ลบอดีต เพียงแต่จะไม่อาศัยอยู่ในนั้น เพราะชีวิตยังมีทางอีกไกล และข้ายังมีตัวเองให้ดูแล

ลืมเสียเถอะ ว่าครั้งหนึ่งเราเคยเป็นของกัน วันนี้เราเป็นเพียงคนสองคน ที่เคยเดินร่วมทาง แล้วแยกย้ายกันไป

หากเขาเคยรัก ข้าก็รับรู้ หากเขาเลิกรัก ข้าก็ยอมรับ ไม่มีสิ่งใดต้องอธิบายอีก

ลืมเสียเถอะ ทั้งคำรักและคำลา สิ่งใดผ่านไปแล้ว ก็ปล่อยให้ผ่านไป อย่าเอาอดีตมาทำร้ายปัจจุบันอีก

และเมื่อข้าทำใจได้ในที่สุด ข้าจะไม่ถามว่า “เขายังรักข้าหรือไม่” ข้าจะถามเพียงว่า “วันนี้ ข้ารักตัวเองมากพอแล้วหรือยัง”

วันหนึ่งข้าจะยิ้มได้ เมื่อคิดถึงเรื่องของเรา ไม่ใช่เพราะอยากย้อนคืน แต่เพราะข้ารู้แล้วว่า ครั้งหนึ่งมันเคยงดงาม

ข้าเคยรักเขา อย่างสุดหัวใจ ดังนั้นข้าจึงรู้ดีว่า เมื่อถึงเวลาจากลา ข้าก็ควรจากลา อย่างสุดหัวใจเช่นกัน

สิ่งที่เคยเป็นของเรา ข้าจะวางไว้ตรงนั้น ไม่ทำลายมันด้วยความแค้น และไม่ทำร้ายตัวเองด้วยการหวนกลับ

ข้าต้องทำใจ ให้ความรักค่อยๆ เบาลง จนวันหนึ่ง ชื่อของเขา ไม่ทำให้หัวใจข้าหวั่นไหวอีก

หากเขาเลือกเดิน ข้าก็จะเปิดทาง มิใช่ด้วยความพ่ายแพ้ แต่ด้วยความเคารพต่อหัวใจของเขา และศักดิ์ศรีของข้าเอง

ข้าจะไม่ถาม ว่าเหตุใดเขาจึงเปลี่ยนไป เมื่อหัวใจของคน มิใช่สิ่งที่เราบังคับกันได้

ข้าต้องทำใจ มิใช่เพราะรักน้อยลง แต่เพราะข้าเข้าใจแล้วว่า บางคนควรอยู่ในความทรงจำ มิใช่ในชีวิตของข้า

วันนี้ข้าจึงไม่ประท้วงเขาอีก ไม่ประท้วงโชคชะตา ไม่ประท้วงความรัก ข้าเพียงประกาศกับหัวใจว่า “ต่อจากนี้ ใครจะรักหรือไม่รักข้า ก็ไม่สำคัญเท่ากับ ข้าจะรักตัวเองอย่างไร”

ข้าไม่ได้แข็งแกร่ง เพราะไม่เคยร้องไห้ ข้าแข็งแกร่ง เพราะร้องไห้จนหมดแล้ว ยังลุกขึ้นมาเลือกตัวเองได้

ข้าจะไม่ตายเพราะรัก และจะไม่อยู่เพื่อรอรัก ข้าจะมีชีวิต ให้ดีเสียจนวันหนึ่ง ความรักเก่าเป็นเพียงชื่อหนึ่ง ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต

หากความรักคือการให้ ข้าก็ให้มามากพอแล้ว ต่อจากนี้ ข้าจะให้ความอ่อนโยนนั้น แก่ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ข้าลืมดูแลมานาน ตัวข้าเอง

ต่อให้ใจยังรัก ข้าก็เลือกความสงบ ต่อให้ความทรงจำยังชัด ข้าก็เลือกอนาคต เพราะความรักที่ต้องแลกด้วยตัวตน ไม่ใช่ความรักที่ข้าปรารถนา

ข้าเคยคิดว่าการเสียเขา คือการเสียทุกสิ่ง จนวันที่เขาจากไป ข้าจึงได้พบว่า สิ่งหนึ่งยังอยู่กับข้า— ตัวข้าเอง

เขาจะไปก็ไปเถิด ข้าไม่ปิดประตู และไม่ยืนเฝ้าประตูนั้น ชีวิตของข้ามีทางอีกมากมาย เกินกว่าจะหยุดอยู่กับคนเพียงคนเดียว

ข้ารักเขาได้ แต่ข้าจะไม่ลดค่าตัวเอง เพื่อให้ใครสักคนเลือกข้า หากต้องคุกเข่าเพื่อความรัก ข้าขอเดินจากมาอย่างสง่างาม

หัวใจข้าเคยอ่อนให้เขา เคยยอมจนลืมว่าตนเองก็มีค่า วันนี้ข้าจะไม่ประท้วงผู้ใด ข้าจะประท้วงหัวใจตัวเอง มิให้กลับไปยอมอีก

รักจบแล้วก็จบเถิด มิจำเป็นต้องเศร้าไปตลอดกาล เมื่อประตูหนึ่งปิดลง ข้ายังมีอีกหลายประตูให้เปิด

จากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ถามว่า “เขาอยู่ที่ใด” แต่จะถามว่า “ข้าจะพาตัวเองไปที่ใด”

ข้าไม่ต้องการให้เขาเสียดาย ไม่ต้องการให้เขากลับมา เพราะชีวิตที่สงบของข้า ไม่ต้องการคำตอบจากใคร

ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว มีเพียงความเข้าใจ ว่าบางคนเข้ามา เพื่อเป็นบทหนึ่ง ไม่ใช่ทั้งเล่มของชีวิต

ข้าเคยรักเขา และนั่นเป็นเรื่องจริง แต่วันนี้ ข้ารักชีวิตของข้ามากกว่า

ข้าไม่เฝ้ารอ ไม่หันกลับ ไม่ถามถึง หัวใจข้าสงบแล้ว และข้าชอบมันเหลือเกิน

ความรักครั้งนั้น ข้าขอวางไว้ในวันวาน มิใช่เพราะมันไร้ค่า แต่เพราะวันนี้มีสิ่งใหม่ให้ข้าเดินหา

ข้าพเจ้ามิได้ลืม เพียงแต่ไม่เจ็บกับมันอีกแล้ว เรื่องราวจบลงตรงนั้น ส่วนชีวิตของข้ายังเดินต่อ

ขอให้การจากลา เป็นเพียงการวางมือ มิใช่การโยนความผิดใส่กัน แล้วต่างคนต่างเดินต่อ อย่างที่หัวใจเลือก

เราเคยรักกันจริง นั่นก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดชีวิต เพื่อพิสูจน์ว่าความรักครั้งนั้นมีอยู่จริง

ข้าไม่ขอให้เขาเสียดาย ไม่ขอให้เขาหันกลับมา เพราะความรักที่แท้จริง ย่อมไม่ต้องการเห็นคนที่เรารักทุกข์เพราะเรา

เขามีสิทธิ์เลือกชีวิตของเขา ข้าก็มีสิทธิ์เลือกชีวิตของข้า เราจึงไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกัน เพียงเพราะรักกันต่อไม่ได้

บางความสัมพันธ์ ไม่ได้จบลงเพราะใครผิด เพียงเพราะวันหนึ่ง หัวใจสองดวงเดินไปคนละทาง

หากทางของเขา ไม่มีข้าอยู่ในนั้น ข้าก็จะถอยออกมา โดยไม่ทำให้การจากลากลายเป็นความเกลียดชัง

หากเขาเลือกจากไป ข้าจะไม่รั้ง เพราะหัวใจของคนหนึ่งคน ไม่ควรถูกบังคับให้อยู่

และหากวันหนึ่งข้านึกถึงเขา ขอเพียงหัวใจข้าเอ่ยว่า “ครั้งหนึ่งเคยรัก” แล้วไม่ถามอีกว่า “เหตุใดจึงไม่กลับมา”

จงทำให้ข้าลืม แม้ต้องใช้เวลานานเพียงใด เพราะข้ายอมเจ็บจากการลืม ดีกว่าเจ็บจากการรอ

ขอให้คืนใดที่เคยร้องไห้ กลายเป็นคืนสุดท้าย และรุ่งเช้าที่มาถึง จงพาข้าออกจากเรื่องราวเดิมเสียที

ข้าขอคืนทุกความทรงจำ ให้แก่วันวาน ส่วนหัวใจของข้า ข้าขอเก็บไว้ให้ตัวเอง

ขอให้เราห่างไกลกัน จนวันหนึ่ง แม้ได้ยินชื่อของกันและกัน หัวใจก็ไม่รู้สึกอะไรอีก

บางคน จากกันครั้งเดียวไม่พอ ต้องจากกันทั้งในระยะทาง และในหัวใจ

ข้าพเจ้าไม่แค้น ไม่รอคอย ไม่เรียกร้อง เพียงไม่อยากรู้จักกันอีกแล้ว

หากความรักของเรา เคยเป็นเรื่องราว ก็ขอให้มันจบลงตรงนั้น อย่าได้มีบทต่อไปอีกเลย

ขออย่าได้มีวาสนาต่อกันอีก ไม่ต้องกลับมา ไม่ต้องคิดถึง และไม่ต้องเป็นห่วงกัน

จากวันนี้ หากบังเอิญเดินสวนกัน ก็ขอให้เราเป็นเพียงคนแปลกหน้า ที่ไม่จำเป็นต้องทักทายกัน