matalailadarchieva

บางทีฉันไม่ได้เดินทางเพื่อค้นพบความหมายของชีวิต ฉันเดินทางเพื่อพบว่า ชีวิตไม่เคยเป็นของใคร นอกจากฉัน

อย่าถามฉันว่าฉันกำลังไปไหน ฉันเองก็ยังไม่รู้ ฉันแค่รู้ว่าฉันไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้แล้ว

ฉันฝังตัวเองไว้หลายครั้ง ก่อนจะรู้ว่า ความตายไม่ได้พาฉันหายไป มันแค่เอาคนคนเดิม ออกจากร่างของฉัน บางความรักตาย บางความฝันตาย บางตัวตนของฉัน ตายไปโดยไม่มีแม้แต่พิธีศพ แล้วในความเงียบนั้น— ฉันได้ยินเสียงหัวใจ ของใครบางคนกำลังเกิดขึ้น มันคือฉัน คนที่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และไม่จำเป็นต้องกลับไปเป็นคนเดิม

การเกิดใหม่บางครั้งไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสุข แต่มันเริ่มจากการสูญเสียบางอย่างก่อน

ฉันไม่ได้หายไปไหน ฉันแค่ปิดประตู ไม่ให้โลกเข้ามา เหยียบย่ำความเงียบของฉันอีก ข้างนอกมีผู้คนมากมาย แต่ไม่มีที่ไหน เงียบเท่าข้างในของฉัน ฉันไม่ได้อยากถูกตามหา ไม่ได้อยากให้ใครมาช่วย ฉันแค่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ ในห้องที่ไม่มีใครรู้จักฉัน ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากฉัน และเป็นเพียง— ตัวฉันเอง โดยไม่ต้องขอโทษใคร

ฉันไม่ได้เกลียดผู้คน ฉันแค่เหนื่อยกับการต้องมีตัวตนต่อหน้าพวกเขาตลอดเวลา

ขออยู่คนเดียวสักพัก โดยไม่ต้องเป็นอะไรให้ใครเห็นได้ไหม

ตอนที่ฉันไม่รู้สึก ฉันคิดว่าฉันหายดีแล้ว แต่พอกลับมารู้สึกอีกครั้ง ฉันถึงรู้ว่าแผลนั้นยังอยู่

"อย่าคิดว่าคุณหนีไปได้ ฉันคือคนที่คุณต้องกลัวที่สุด"

คนที่ไม่รู้จักรักษาความผูกพันเก่า จะรักษาคนใหม่ได้อย่างไร

"สิ่งสวยงามที่ฉันพบ ฉันไม่อยากแบ่งให้ใคร" 

สิ่งที่ฉันเลือก…เธอก็เลือกมันเหมือนกัน

โลกข้างนอกทำให้ฉันเหนื่อย แต่เมื่อมีเธออยู่ ฉันอยากอยู่ต่อ

ฉันไม่ได้อยากตาย ฉันแค่ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว

เมื่อคืนฉันร้องไห้ จนคิดว่าเช้าคงไม่มีวันมาถึง แต่แล้วแสงบาง ๆ ก็ลอดผ่านขอบฟ้า ฉันไม่ได้ลืมเธอ ไม่ได้แปลว่าฉันไม่เจ็บ เพียงแต่วันนี้ ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า การจากลาไม่ใช่จุดจบของชีวิต มันอาจเป็นเพียง แสงแรกของชีวิตบทใหม่

ฉันกลัวเหลือเกิน ว่าวันที่ดีที่สุดของฉัน จะกลายเป็นเพียงความทรงจำ กลัวว่าฉันจะใช้ชีวิต รอคนคนหนึ่ง รอความรักหนึ่งครั้ง รอวันที่ทุกอย่างดีขึ้น จนลืมไปว่า พระอาทิตย์ยังขึ้นทุกเช้า และชีวิตของฉัน ก็ยังไม่จบ บางที สิ่งที่ฉันเรียกว่า “วันที่ดีที่สุด” อาจไม่ใช่วันที่ผ่านมาแล้วเลยก็ได้ บางทีมันอาจกำลังเดินทางมาหาฉัน ในวันที่ฉันเลิกเสียใจกับอดีต และเริ่มเลือกชีวิตของตัวเองอีกครั้ง 🌙

เราอาจรอใครบางคน รอให้เขาเปลี่ยน รอให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น รอวันที่ทุกอย่างจะลงตัว จนลืมไปว่า ชีวิตของเรากำลังเดินต่ออยู่ตลอดเวลา

“ถ้าฉันยังใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป อีกหลายปีข้างหน้าฉันจะเสียใจไหม?” เป็นความรู้สึกของคนที่เริ่มตระหนักว่า ความรักบางครั้งไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้น บางครั้งมันทำให้เรา หยุดอยู่กับที่ และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การสูญเสียใคร แต่คือการตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า “ฉันเสียตัวเองไปหลายปีเพื่อสิ่งนี้”

เธอกำลังทำร้ายตัวเอง ส่วนฉันกำลังทำร้ายตัวเอง ด้วยการอยู่ดูเธอ ฉันเฝ้ามองเธอหลับ และภาวนาให้เธอยังหายใจ ทั้งที่ลึก ๆ แล้ว ฉันรู้ว่าเธอกำลังค่อย ๆ หายไป ฉันเรียกมันว่าความรัก เพราะคำว่า “เสพติด” ฟังดูน่าอับอายเกินไป เธอคือสิ่งที่ฉันรู้ว่าเป็นพิษ แต่ฉันยังกลับไปหา เพราะบางครั้ง สิ่งที่ทำร้ายเรา ก็เป็นสิ่งเดียวกับที่ทำให้เรารู้สึกว่า “อย่างน้อยฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ เพราะยังมีเธอให้รัก”.

มีความแตกต่างระหว่าง “ฉันรักเธอ” กับ “ฉันต้องช่วยเธอ” และบางครั้งเราสับสนสองอย่างนี้จนคิดว่าการจากไปคือการทอดทิ้ง แต่ความจริงคือ เราไม่สามารถรักใครให้หายจากการทำลายตัวเองได้เสมอไป บางครั้งการอยู่ข้างเขาอาจเป็นความรัก แต่บางครั้งการยอมรับว่า “ฉันช่วยเธอไม่ได้ และฉันก็ไม่สามารถจมไปกับเธอได้อีก” ก็เป็นความรักต่อตัวเองเช่นกัน

เธออาจจับมือเขา ในที่ที่ฉันเคยยืน อาจนอนข้างเขา ในห้องที่ฉันเคยฝัน อาจได้ยินคำรัก ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของฉัน แต่เธอไม่ใช่ฉัน เธอไม่รู้ว่า เราเคยผ่านอะไรมาด้วยกัน ไม่รู้ว่าเขาเคยเป็นใคร ในวันที่ไม่มีใครอยู่ข้างเขา และฉันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเธอ เพราะความรักที่จบลง ไม่ได้ทำให้ตัวฉันจบลงไปด้วย เธออาจได้เขาไป แต่ฉันยังเป็นฉัน และนั่นคือสิ่งที่ไม่มีใครแทนที่ได้.

คนเราไม่ได้ถูกแทนที่ง่าย ๆ เหมือนสิ่งของ คนใหม่สามารถเข้ามาในตำแหน่งเดิมได้ แต่ไม่สามารถย้อนกลับไปใช้ชีวิตแทนคนเก่าได้ เพราะความสัมพันธ์ไม่ได้ประกอบด้วยแค่ “คนสองคน” มันประกอบด้วย เวลา ความทรงจำ บาดแผล การให้อภัย การทะเลาะ การเติบโต และเรื่องราวทั้งหมดที่ไม่มีใครย้อนกลับไปสร้างซ้ำได้ ดังนั้น คนใหม่อาจเป็นบทต่อไป แต่ไม่ได้ทำให้บทก่อนหน้าไม่เคยเกิดขึ้น

เธอไม่รู้จักเขาแบบที่ฉันรู้จัก เธอไม่ได้ผ่านเรื่องราวเดียวกับฉัน เธอไม่มีความทรงจำแบบที่ฉันมีกับเขา

ฉันรักเธอจนตัวเองพัง และตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่าความรักนี้กำลังฆ่าฉัน