matalailadarchieva

ความอิสระมาพร้อมความเหงา การเลือกที่จะไม่ผูกมัดใคร ก็เหมือนปล่อยให้ตัวเองเดียวดายในค่ำคืนทุกวัน

ความขัดแย้งระหว่างความบริสุทธิ์กับความรุนแรง  ความรักที่อยากครอบครองจนกลายเป็นการตามล่า และความงามที่ถูกไล่ล่าจนไม่มีที่พักพิง

บางคนไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อโดดเด่นในแสงแดดจ้า  แต่ถูกสร้างมาเพื่อเปล่งประกายในความมืด ด้วยแสงที่อ่อนโยนแต่ลึกซึ้งไม่รู้จบ 

ความรักที่ไม่จริงใจ ไม่เคารพ และเต็มไปด้วยเงื่อนไข  ไม่ใช่ความรัก แต่คือกับดักที่แสนสวยงาม 

เมื่อค่ำคืนหนาวเหน็บและเงียบสงัด เมื่อคุณคิดว่าได้รับมาเต็มอิ่มแล้ว นี่ไม่ใช่การทดสอบ ไม่ใช่การซ้อมรบ อย่าเหลือใครไว้ ชี้เป้าตาย ไม่เหลือรอด

การรักษาความสงบในความสัมพันธ์ ไม่ได้หมายความว่าไม่มีความเจ็บปวด  แต่คือการเลือกที่จะไม่ทำให้เรื่องราวแย่ลง เพื่อให้เรายังคงอยู่ด้วยกันต่อไป 

หัวใจของเราแตะต้องกัน ก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัส และนั่นคือเหตุผลที่ฉันรักเธอ

คนที่รักจริง จะไม่เอาคำพูดตอนโกรธ ตอนเจ็บปวด มาเป็นเหตุผลที่จะจากไป เขาจะรอให้เราสงบ จะกอด จะคุย จะเข้าใจว่ามันแค่อารมณ์ชั่ววูบ ​ แต่เขารอจังหวะนั้นอยู่แล้ว รอให้เราเผชิญหน้า รอให้เราเจ็บปวด แล้วฉวยโอกาสบอกว่า "นั่นไง เธอเองที่บอกเลิกเขาแค่หาข้ออ้างที่พร้อมอยู่แล้วต่างหาก ​ การเลือกที่จะฟังแค่คำที่ทำให้เขาได้ใจที่จะจากไป  ไม่ใช่ความผิดของเรา แต่คือความตั้งใจของเขาที่จะไปตั้งแต่แรก

ทั้งคู่จากไปพร้อมกันในขณะที่ยังจับมือกันอยู่ อย่างสงบสุข

 สาปส่งเสียเถิด ความรักที่พาข้าเวียนวน เริ่มต้นด้วยความหวัง ลงท้ายด้วยการสูญเสีย ข้ามิขอรู้แล้วว่า รักแท้มีอยู่หรือไม่ เพียงขอให้หัวใจ พ้นจากมันเสียที

สิ่งที่เจ็บที่สุด มิใช่การสิ้นสุด แต่คือการค้นพบว่า ข้าพเจ้าเคยยอมรับ สิ่งที่หัวใจไม่ควรต้องทน เพียงเพราะกลัวว่าสิ่งนั้นจะสิ้นสุด

ข้าพเจ้าไม่ได้เสียใจ ที่ครั้งหนึ่งเคยรัก ข้าพเจ้าเสียใจ ที่ระหว่างทางนั้น ข้าพเจ้าค่อยๆ หายไป โดยไม่ทันรู้ตัว

ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้ารักเขานับอนันต์ แต่วันนี้ ข้าพเจ้ารู้แล้วว่า หัวใจหนึ่งดวง ควรมีที่ว่างสำหรับตัวมันเองด้วย และครั้งนี้ ข้าพเจ้าขอเลือก ตัวข้าพเจ้าเอง

ข้าพเจ้าปล่อยเขาไป โดยมิได้สาปแช่ง เพราะคนที่เคยเป็นความสุข ไม่ควรถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นความเกลียดชัง เพียงเพราะเราไม่ได้เดินไปถึงปลายทางเดียวกัน

หากวันหนึ่งเขาถามว่า ข้าพเจ้ายังรักอยู่หรือไม่ ข้าพเจ้าคงตอบว่า ความรักเคยมีอยู่จริง แต่วันนี้ ข้าพเจ้าขอใช้ชีวิต มากกว่าขอใช้ความทรงจำ

ข้าพเจ้ายังจำได้ ว่าเคยรักเขาเพียงใด แต่ความทรงจำ มิใช่คำสัญญา และความรัก ก็มิใช่เหตุผล ที่ข้าพเจ้าจะต้องอยู่ในที่เดิมตลอดไป

ข้าพเจ้ามิได้ขอให้เขากลับมา เพราะหากเขาอยากกลับมา เขาคงไม่ต้องรอคำอนุญาตจากข้าพเจ้า ส่วนข้าพเจ้า ก็ไม่ต้องรอใคร เพื่ออนุญาตให้ชีวิตเดินต่อ

เขามิได้เป็นคนเลว ข้าพเจ้าก็มิได้เป็นคนแพ้ เราเพียงเป็นคนสองคน ที่ครั้งหนึ่งเคยพอดีกัน และวันหนึ่ง กลับพอดีกันไม่ได้อีก

ข้าพเจ้าเคยคิดว่า การรักใครสักคน คือการอยู่ข้างเขาให้นานที่สุด ภายหลังจึงรู้ว่า บางครั้ง การรักครั้งสุดท้าย คือการไม่เดินตามเขาไป

ตอนข้าพเจ้าบอกเขาว่ารัก ข้าพเจ้ามิได้เผื่อใจไว้สำหรับวันจากลา เพราะในวันนั้น อนาคตของข้าพเจ้า มีชื่อของเขาอยู่เต็มไปหมด วันนี้ชื่อเดิมยังอยู่ เพียงแต่ข้าพเจ้า มิได้สร้างอนาคตไว้รอเขาอีกแล้ว

ข้ามิขอเป็นเงา ตามติดในหนทาง และมิขอเป็นพันธะ ในห้วงชีวาอีกต่อไป

ข้าจะไม่ถามว่า ใครรักมากกว่าใคร เพราะเมื่อถึงเวลาจากลา คำตอบเหล่านั้นไม่สำคัญอีกแล้ว

เราเคยรักกัน เท่านั้นก็เพียงพอ ไม่จำเป็นต้องรักกันตลอดไป เพื่อพิสูจน์ว่า สิ่งที่เคยมีนั้นจริง

ใช้ชีวิตเสียใหม่ ข้าจะไม่เฝ้าถามว่า ใครรักใครมากกว่า เพราะวันนี้ ข้าเลือกที่จะรักตัวเอง

ข้าจะไม่ลบอดีต เพียงแต่จะไม่อาศัยอยู่ในนั้น เพราะชีวิตยังมีทางอีกไกล และข้ายังมีตัวเองให้ดูแล

ลืมเสียเถอะ ว่าครั้งหนึ่งเราเคยเป็นของกัน วันนี้เราเป็นเพียงคนสองคน ที่เคยเดินร่วมทาง แล้วแยกย้ายกันไป

หากเขาเคยรัก ข้าก็รับรู้ หากเขาเลิกรัก ข้าก็ยอมรับ ไม่มีสิ่งใดต้องอธิบายอีก

ลืมเสียเถอะ ทั้งคำรักและคำลา สิ่งใดผ่านไปแล้ว ก็ปล่อยให้ผ่านไป อย่าเอาอดีตมาทำร้ายปัจจุบันอีก

และเมื่อข้าทำใจได้ในที่สุด ข้าจะไม่ถามว่า “เขายังรักข้าหรือไม่” ข้าจะถามเพียงว่า “วันนี้ ข้ารักตัวเองมากพอแล้วหรือยัง”

วันหนึ่งข้าจะยิ้มได้ เมื่อคิดถึงเรื่องของเรา ไม่ใช่เพราะอยากย้อนคืน แต่เพราะข้ารู้แล้วว่า ครั้งหนึ่งมันเคยงดงาม

ข้าเคยรักเขา อย่างสุดหัวใจ ดังนั้นข้าจึงรู้ดีว่า เมื่อถึงเวลาจากลา ข้าก็ควรจากลา อย่างสุดหัวใจเช่นกัน

สิ่งที่เคยเป็นของเรา ข้าจะวางไว้ตรงนั้น ไม่ทำลายมันด้วยความแค้น และไม่ทำร้ายตัวเองด้วยการหวนกลับ

ข้าต้องทำใจ ให้ความรักค่อยๆ เบาลง จนวันหนึ่ง ชื่อของเขา ไม่ทำให้หัวใจข้าหวั่นไหวอีก

หากเขาเลือกเดิน ข้าก็จะเปิดทาง มิใช่ด้วยความพ่ายแพ้ แต่ด้วยความเคารพต่อหัวใจของเขา และศักดิ์ศรีของข้าเอง

ข้าจะไม่ถาม ว่าเหตุใดเขาจึงเปลี่ยนไป เมื่อหัวใจของคน มิใช่สิ่งที่เราบังคับกันได้

ข้าต้องทำใจ มิใช่เพราะรักน้อยลง แต่เพราะข้าเข้าใจแล้วว่า บางคนควรอยู่ในความทรงจำ มิใช่ในชีวิตของข้า

วันนี้ข้าจึงไม่ประท้วงเขาอีก ไม่ประท้วงโชคชะตา ไม่ประท้วงความรัก ข้าเพียงประกาศกับหัวใจว่า “ต่อจากนี้ ใครจะรักหรือไม่รักข้า ก็ไม่สำคัญเท่ากับ ข้าจะรักตัวเองอย่างไร”

ข้าไม่ได้แข็งแกร่ง เพราะไม่เคยร้องไห้ ข้าแข็งแกร่ง เพราะร้องไห้จนหมดแล้ว ยังลุกขึ้นมาเลือกตัวเองได้

ข้าจะไม่ตายเพราะรัก และจะไม่อยู่เพื่อรอรัก ข้าจะมีชีวิต ให้ดีเสียจนวันหนึ่ง ความรักเก่าเป็นเพียงชื่อหนึ่ง ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต

หากความรักคือการให้ ข้าก็ให้มามากพอแล้ว ต่อจากนี้ ข้าจะให้ความอ่อนโยนนั้น แก่ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ข้าลืมดูแลมานาน ตัวข้าเอง

ต่อให้ใจยังรัก ข้าก็เลือกความสงบ ต่อให้ความทรงจำยังชัด ข้าก็เลือกอนาคต เพราะความรักที่ต้องแลกด้วยตัวตน ไม่ใช่ความรักที่ข้าปรารถนา

ข้าเคยคิดว่าการเสียเขา คือการเสียทุกสิ่ง จนวันที่เขาจากไป ข้าจึงได้พบว่า สิ่งหนึ่งยังอยู่กับข้า— ตัวข้าเอง

เขาจะไปก็ไปเถิด ข้าไม่ปิดประตู และไม่ยืนเฝ้าประตูนั้น ชีวิตของข้ามีทางอีกมากมาย เกินกว่าจะหยุดอยู่กับคนเพียงคนเดียว

ข้ารักเขาได้ แต่ข้าจะไม่ลดค่าตัวเอง เพื่อให้ใครสักคนเลือกข้า หากต้องคุกเข่าเพื่อความรัก ข้าขอเดินจากมาอย่างสง่างาม

หัวใจข้าเคยอ่อนให้เขา เคยยอมจนลืมว่าตนเองก็มีค่า วันนี้ข้าจะไม่ประท้วงผู้ใด ข้าจะประท้วงหัวใจตัวเอง มิให้กลับไปยอมอีก

รักจบแล้วก็จบเถิด มิจำเป็นต้องเศร้าไปตลอดกาล เมื่อประตูหนึ่งปิดลง ข้ายังมีอีกหลายประตูให้เปิด

จากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ถามว่า “เขาอยู่ที่ใด” แต่จะถามว่า “ข้าจะพาตัวเองไปที่ใด”

ข้าไม่ต้องการให้เขาเสียดาย ไม่ต้องการให้เขากลับมา เพราะชีวิตที่สงบของข้า ไม่ต้องการคำตอบจากใคร

ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว มีเพียงความเข้าใจ ว่าบางคนเข้ามา เพื่อเป็นบทหนึ่ง ไม่ใช่ทั้งเล่มของชีวิต

ข้าเคยรักเขา และนั่นเป็นเรื่องจริง แต่วันนี้ ข้ารักชีวิตของข้ามากกว่า

ข้าไม่เฝ้ารอ ไม่หันกลับ ไม่ถามถึง หัวใจข้าสงบแล้ว และข้าชอบมันเหลือเกิน

ความรักครั้งนั้น ข้าขอวางไว้ในวันวาน มิใช่เพราะมันไร้ค่า แต่เพราะวันนี้มีสิ่งใหม่ให้ข้าเดินหา

ข้าพเจ้ามิได้ลืม เพียงแต่ไม่เจ็บกับมันอีกแล้ว เรื่องราวจบลงตรงนั้น ส่วนชีวิตของข้ายังเดินต่อ

ขอให้การจากลา เป็นเพียงการวางมือ มิใช่การโยนความผิดใส่กัน แล้วต่างคนต่างเดินต่อ อย่างที่หัวใจเลือก

เราเคยรักกันจริง นั่นก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดชีวิต เพื่อพิสูจน์ว่าความรักครั้งนั้นมีอยู่จริง

ข้าไม่ขอให้เขาเสียดาย ไม่ขอให้เขาหันกลับมา เพราะความรักที่แท้จริง ย่อมไม่ต้องการเห็นคนที่เรารักทุกข์เพราะเรา

เขามีสิทธิ์เลือกชีวิตของเขา ข้าก็มีสิทธิ์เลือกชีวิตของข้า เราจึงไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกัน เพียงเพราะรักกันต่อไม่ได้

บางความสัมพันธ์ ไม่ได้จบลงเพราะใครผิด เพียงเพราะวันหนึ่ง หัวใจสองดวงเดินไปคนละทาง

หากทางของเขา ไม่มีข้าอยู่ในนั้น ข้าก็จะถอยออกมา โดยไม่ทำให้การจากลากลายเป็นความเกลียดชัง

หากเขาเลือกจากไป ข้าจะไม่รั้ง เพราะหัวใจของคนหนึ่งคน ไม่ควรถูกบังคับให้อยู่

และหากวันหนึ่งข้านึกถึงเขา ขอเพียงหัวใจข้าเอ่ยว่า “ครั้งหนึ่งเคยรัก” แล้วไม่ถามอีกว่า “เหตุใดจึงไม่กลับมา”

จงทำให้ข้าลืม แม้ต้องใช้เวลานานเพียงใด เพราะข้ายอมเจ็บจากการลืม ดีกว่าเจ็บจากการรอ

ขอให้คืนใดที่เคยร้องไห้ กลายเป็นคืนสุดท้าย และรุ่งเช้าที่มาถึง จงพาข้าออกจากเรื่องราวเดิมเสียที

ข้าขอคืนทุกความทรงจำ ให้แก่วันวาน ส่วนหัวใจของข้า ข้าขอเก็บไว้ให้ตัวเอง

ขอให้เราห่างไกลกัน จนวันหนึ่ง แม้ได้ยินชื่อของกันและกัน หัวใจก็ไม่รู้สึกอะไรอีก

บางคน จากกันครั้งเดียวไม่พอ ต้องจากกันทั้งในระยะทาง และในหัวใจ

ข้าพเจ้าไม่แค้น ไม่รอคอย ไม่เรียกร้อง เพียงไม่อยากรู้จักกันอีกแล้ว

หากความรักของเรา เคยเป็นเรื่องราว ก็ขอให้มันจบลงตรงนั้น อย่าได้มีบทต่อไปอีกเลย

ขออย่าได้มีวาสนาต่อกันอีก ไม่ต้องกลับมา ไม่ต้องคิดถึง และไม่ต้องเป็นห่วงกัน

จากวันนี้ หากบังเอิญเดินสวนกัน ก็ขอให้เราเป็นเพียงคนแปลกหน้า ที่ไม่จำเป็นต้องทักทายกัน

ขอให้เส้นทางของเรา ไกลกันเสียเถิด ไกลจนไม่ต้องพบเจอ และไกลจนหัวใจไม่ต้องหวั่นไหวอีก

ข้าพเจ้าขยาดความรัก แต่ไม่ได้ขยาดชีวิต และนั่นคือเหตุผล ที่ข้าพเจ้าจะเดินต่อ โดยไม่มีใครก็ได้

ต่อให้ความรักครั้งใหม่ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ข้าพเจ้าก็จะถามตัวเองก่อนว่า “เขาจะทำให้ชีวิตข้าพเจ้าสงบขึ้น หรือทำให้ข้าพเจ้าต้องเสียตัวเองอีกครั้ง

ข้าพเจ้าเคยรักจนหมดตัวตน วันนี้จึงขอรักตัวเองก่อน จนกว่าจะจำได้อีกครั้งว่า ข้าพเจ้าคือใคร

ข้าพเจ้าจะไม่ตามหารักใหม่ เพื่อรักษาแผลจากรักเก่า บางบาดแผล ควรหายด้วยเวลา ไม่ใช่ด้วยคนอื่น

ความรักครั้งนั้น ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าไร้หัวใจ มันเพียงสอนให้รู้ว่า หัวใจของข้าพเจ้า ไม่ควรถูกวางไว้ในมือของใครง่ายๆ อีก

ข้าพเจ้าไม่กลัวการอยู่คนเดียว สิ่งที่ข้าพเจ้ากลัวกว่า คือการมีใครสักคน แล้วต้องรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่

ข้าพเจ้าเคยเชื่อ ว่าความรักจะเป็นบ้าน จนวันที่มันกลายเป็นสถานที่ ที่ข้าพเจ้าต้องหนีออกมา

ข้าพเจ้าเคยเชื่อ ว่าความรักจะเป็นบ้าน จนวันที่มันกลายเป็นสถานที่ ที่ข้าพเจ้าต้องหนีออกมา

วันสุดท้ายของความรัก ไม่ใช่วันที่เขาจากไป แต่คือวันที่ข้าพเจ้าตัดสินใจว่า ต่อจากนี้ ชีวิตของข้าพเจ้าจะเป็นของข้าพเจ้าเอง

ข้าพเจ้าไม่สัญญาว่าจะไม่เจ็บ แต่สัญญากับตัวเองว่า จะไม่ยอมกลับไป เพื่อแลกเศษความรักอีกแล้ว

เขาเดินออกจากชีวิตข้าพเจ้าได้ ข้าพเจ้าก็เดินออกจากชีวิตเขาได้เช่นกัน ความรักไม่ใช่โซ่ตรวน และข้าพเจ้าไม่ใช่ผู้ต้องหา

หากต้องเลือกระหว่าง ตายอยู่กับความทรงจำ กับมีชีวิตต่อโดยไม่มีเขา ข้าพเจ้าจะเลือกชีวิต แม้มันจะต้องเจ็บทุกวัน

แม้ใจจะขาดรอน ข้าพเจ้าก็จะเก็บเศษมันขึ้นมา ประกอบตัวเองใหม่ โดยไม่มีชื่อของเขาอยู่ในนั้น

ข้าพเจ้าจะไม่คุกเข่า ต่อหน้าความรักที่หมดใจ เพราะหัวใจของข้าพเจ้า เกิดมาเพื่อยืน ไม่ใช่เพื่อขอ

ข้าพเจ้าอาจแพ้ให้กับความคิดถึง ในบางคืน แต่จะไม่แพ้ให้กับความอยากกลับไป ในที่ที่หัวใจเคยเจ็บ

หากเขาไม่เลือกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะไม่ยืนรอ อยู่ตรงเดิม เพื่อหวังให้ใครเปลี่ยนใจ

ข้าพเจ้าจะคิดถึง โดยไม่ตามหา จะรัก โดยไม่ร้องขอ และจะจากลา โดยไม่ลดคุณค่าตัวเอง

ต่อให้คืนนี้ น้ำตาจะไหลจนหมดทั้งหัวใจ พรุ่งนี้ข้าพเจ้าก็จะลุกขึ้น โดยไม่เอาความอ่อนแอไปฝากไว้กับใคร

บางคนเราต้องปล่อย ไม่ใช่เพราะเขาไม่สำคัญ แต่เพราะตัวเราเอง ก็สำคัญไม่แพ้กัน

ข้าพเจ้าเคยรักเขานับอนันต์ แต่จากวันนี้ ข้าพเจ้าจะรักตัวเอง โดยไม่ต้องนับจำนวนอีกต่อไป

วันนี้ข้าพเจ้าไม่ถามแล้วว่า “เขาจะกลับมาไหม” แต่ถามตัวเองว่า “หากเขากลับมา ข้าพเจ้ายังต้องการชีวิตแบบเดิมหรือไม่”

ต่อให้ไม่มีใครเลือกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะเลือกตัวเอง เพราะอย่างน้อย คนคนนี้จะไม่ทอดทิ้งข้าพเจ้าอีก

หากการอยู่กับเขา ทำให้ข้าพเจ้าค่อยๆ หายไป การจากมา ก็คือการพาข้าพเจ้ากลับคืนมา

ข้าพเจ้าจะไม่ขอให้ใครรัก ในแบบที่เขาไม่สามารถให้ได้ เพราะหัวใจของข้าพเจ้า ไม่ควรต้องขอร้องเพื่อให้ถูกรัก

บางครั้งการจากลา ไม่ใช่การหมดรัก แต่คือการยอมรับว่า ข้าพเจ้าสมควรได้รับความรักที่ไม่ทำร้ายกัน

ข้าพเจ้าเคยกลัวการไม่มีเขา จนลืมไปว่า ก่อนจะมีเขา ข้าพเจ้าก็เคยมีชีวิตของตัวเอง

เขาเลือกเส้นทางของเขา ส่วนข้าพเจ้า เลือกกลับมา เป็นเจ้าของชีวิตตัวเองอีกครั้ง

ข้าพเจ้าไม่ได้ทิ้งความรัก เพียงแต่ทิ้งสถานที่ ที่ทำให้ข้าพเจ้าต้องตั้งคำถาม ว่าตัวเองมีค่าพอหรือไม่

ข้าพเจ้ายังรักเขา แต่ครั้งนี้ ข้าพเจ้ารักตัวเอง มากพอที่จะเดินออกมา

ข้าพเจ้ารักเขา แต่ข้าพเจ้าไม่ขอให้เขาอยู่ เพราะรักที่ดี ไม่ควรเป็นกรงของใคร

ข้าพเจ้าไม่ได้เลิกรัก เพียงแต่เลิกขอ ให้คนที่ไม่อยากอยู่ อยู่ต่อ

ข้าพเจ้าจะไม่ตามหาเขา ในที่ที่เขาเลือกเดินจากไป เพราะศักดิ์ศรีของหัวใจ ก็สำคัญไม่แพ้ความรัก

รักของข้าพเจ้า อาจนับได้ถึงอนันต์ แต่การจากลา ก็ยังต้องจบลงตรงคำว่า “พอ”

ข้าพเจ้าเคยอยากให้เขากลับมา วันนี้ไม่แล้ว เพราะข้าพเจ้าเริ่มเข้าใจว่า การกลับมาไม่สำคัญเท่าการไม่ทำร้ายกันอีก

หากวันหนึ่งเขาคิดถึง ก็ขอให้คิดถึงกันอย่างอ่อนโยน ไม่ต้องกลับมา ไม่ต้องแก้ไขอะไรอีก

เราไม่ได้แพ้ความรัก เราเพียงมาถึง วันที่ความรัก ไม่ควรเดินต่อ

ข้าพเจ้าบอกเขาว่ารัก และข้าพเจ้ารักเขานับอนันต์ แต่เมื่อถึงวันที่ความรัก ไม่อาจทำให้เราอยู่ข้างกันได้อีก ข้าพเจ้าจะไม่เอาความรักนั้น ไปผูกมัดเขาไว้ เพราะการรักใครสักคน ไม่จำเป็นต้องครอบครองเขาเสมอไป หากการจากไป ทำให้เขาพบความสุขมากกว่าการอยู่กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะยอมเปิดประตู และปล่อยเขาเดินออกไป ไม่ใช่เพราะข้าพเจ้าหมดรัก แต่เพราะข้าพเจ้ารักมากพอ ที่จะไม่ขอให้ใครอยู่กับข้าพเจ้า เพียงเพราะสงสาร ต่อจากนี้ ข้าพเจ้าจะเก็บความรักนั้นไว้ ในที่ที่มันควรอยู่— ในอดีต ไม่ใช่ในชีวิตของเขา และหากวันหนึ่งเรากลายเป็นคนแปลกหน้า ข้าพเจ้าก็จะยิ้มให้กับความทรงจำ แล้วเดินต่อไป เพราะบางความรัก ไม่ได้มีหน้าที่อยู่ตลอดไป บางความรัก เพียงเคยเกิดขึ้นอย่างงดงาม เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

ในวันที่ฉันบอกว่ารัก ฉันไม่ได้รู้เลยว่าความรักครั้งนั้นจะพาฉันไปถึงไหน ฉันเพียงรู้ว่า ณ เวลานั้น หัวใจของฉันไม่มีที่ว่างสำหรับการนับว่ารักมากหรือน้อยอีกแล้ว

บางครั้งการจากลาก็หล่อหลอมให้เราเป็นคนที่เข้มแข็งกว่าเดิมได้ ร่วมสัมผัสบันทึกความทรงจำที่จะเปลี่ยนร่องรอยในอดีต ให้กลายเป็นกำลังใจที่บานสะพรั่งเหมือนกับดอกฟอร์เกตมีน็อต ที่ไม่ได้มีอยู่เพื่อเรียกร้องให้ใครกลับมา แต่มีอยู่เพื่อคอยย้ำเตือนว่า ครั้งหนึ่งเราเคยรักเขาจนสุดหัวใจ

ตอนข้าพเจ้าบอกเขาว่ารัก..ข้าพเจ้ารักเขานับอนันต์

เป็นผู้หญิงที่ทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่มีอะไรได้นะ แต่ถ้าให้ฉันทนอยู่กับ คนที่ไม่เห็นค่าในความรักฉัน และไม่เห็นค่าในตัวฉัน ฉันทนไม่ได้หรอก

ต่อให้เรารูปร่างหน้าตาเป็นยังไง แต่เราจะเป็นสเปกของใครคนนึงเสมอ

เราไม่ได้เลือกชีวิตที่ไม่มีเขาเพราะเราไม่รักเขา แต่เพราะเราอยากกลับไปใช้ชีวิตที่ตัวเองไม่ต้องเจ็บกับเรื่องเดิมๆ อีก

ฉันจึงโดน จับแบน เพราะเธอ ไม่ชัวร์ เหลือแต่ใจ กับกาย ชอกช้ำ ไปทั่ว สายตาเธอ ที่มองดูฉัน นับวัน ห่างเหิน..

ความรักไม่มีหลักประกัน เราไม่สามารถรู้ได้ว่า ทะเลข้างหน้าจะสงบหรือมีพายุ แต่การไม่ลงทะเลเลย ก็หมายความว่า เราจะไม่มีวันรู้ว่า **อีกฝั่งหนึ่งของความกลัวนั้น มีความรักรอเราอยู่หรือไม่**

ถ้าวันหนึ่ง เราต้องเดินไปคนละทาง ฉันก็ยังจะจำได้เสมอว่า ครั้งหนึ่งฉันเคยรักใครคนหนึ่ง ที่ทั้งดี ทั้งฉลาด และทำให้หัวใจของฉัน รู้จักคำว่า “รัก” อย่างแท้จริง.

ถ้าเธอยังรักฉัน ไม่ต้องพูดคำสวยงามก็ได้ แค่ยังเลือกฉัน ในวันที่ฉันไม่ได้น่ารัก เพราะสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด ไม่ใช่การอยู่คนเดียว แต่คือการอยู่ข้างเธอ แล้วค่อยๆ รู้ว่า ฉันไม่ได้อยู่ในหัวใจเธออีกแล้ว

ฉันไม่ได้ต้องการอะไรยิ่งใหญ่เลย ฉันแค่อยากมั่นใจว่าเธอยังเลือกฉัน

บางความสัมพันธ์ไม่ได้จบเพราะไม่มีความรัก แต่อาจจบเพราะคนสองคนไม่สามารถใช้ชีวิตในจังหวะเดียวกันได้

ไม่ต้องรู้ทั้งชีวิตว่าจะไปทางไหนในวันเดียว แค่พาตัวเองออกจากวันที่เจ็บที่สุดก่อนก็พอ

เราช่วยใครด้วยความรัก แต่วันหนึ่งกลับพบว่าเขาจำสิ่งนั้นไม่เหมือนที่เราจำ

ฉันไม่ต้องการอยู่กับคนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าความรักและสิ่งที่ฉันเคยให้ ไม่มีคุณค่า

วันที่เธอไม่มีอะไร ฉันไม่เคยมองเธอเป็นภาระเลย แล้วทำไมวันที่ฉันเป็นฝ่ายลำบาก เธอกลับมองฉันแบบนั้น

การเงียบครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นการลงโทษเขา มันสามารถเป็นการหยุดทำร้ายตัวเองได้

ครั้งนี้ฉันอยากคุยเพราะยังอยากรักษาความสัมพันธ์ หรือคุยเพราะกลัวเสียเขาไป

ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเพิ่มแล้ว การกระทำของเขาจะเป็นคำตอบเอง

ค่อยๆ ลบความเป็นตัวเองออกจนไม่เหลือความอ่อนโยนที่เคยมี

เราไม่อยากให้ชีวิตคู่เหลือแค่การอยู่ด้วยกัน หาเงิน และทำหน้าที่ เราอยากรู้สึกว่าเรายังเป็นคนรักของกันและกันอยู่

ถ้าฉันเลิกเพราะ “ฉันไม่อยากให้เขาต้องแบกฉัน” ทั้งที่ลึก ๆ ฉันยังรักคุณ ฉันอาจไม่ได้กำลังเลือกสิ่งที่ตัวเองต้องการ แต่กำลัง ลงโทษตัวเองเพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ

ฉันกำลังรักเขาอยู่ หรือฉันแค่ไม่รู้ว่าจะหยุดวงจรนี้อย่างไร

ความรักที่ไม่มั่นคงทำให้เหนื่อย การกลับมาหากันไม่ได้แปลว่าปัญหาหายไป ความผูกพันอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอที่จะทำให้ความสัมพันธ์ดี บางครั้งเราคิดถึงคนคนหนึ่ง เพราะเรายังติดอยู่ในวงจร ไม่ใช่เพราะเขายังเหมาะกับเรา

วันนี้รัก พรุ่งนี้ห่าง เมื่อคิดว่าจะจบ ก็กลับมา เมื่อกลับมา ก็เจ็บแบบเดิมอีก