matalailadarchieva

ความซื่อสัตย์งอกงามได้ดีในดินที่อุดมสมบูรณ์ ไม่ใช่ที่ร้างร้างแห่งความขัดสน

ฉันไม่สัญญาว่าทางข้างหน้าจะง่าย แต่ฉันอยากเดินไปกับเธอ

โลกจะรักเราหรือไม่ก็ช่าง คนอื่นจะเข้าใจ หรือจะเดินจากไป ก็ช่างมัน ขอเพียงตอนที่ทุกอย่างพังลง ฉันยังหันกลับมา แล้วเจอเธออยู่ตรงนั้น เพราะฉันไม่เคยต้องการทั้งโลก ฉันต้องการเพียง โลกใบเล็ก ๆ ที่มีชื่อของเราสองคน และถ้าวันหนึ่ง ทุกสิ่งถูกพรากไปจากฉัน— ขออย่าพรากคำว่า “เรา” ไปด้วยเลย เพราะฉันอาจเสียบ้าน เสียความฝัน เสียทุกอย่างได้ แต่ถ้ายังมี You & Me ฉันก็ยังไม่รู้สึกว่า ตัวเองสูญเสียทั้งชีวิต

ฉันไม่ได้ต้องการให้ชีวิตสมบูรณ์แบบ ฉันแค่อยากให้ในชีวิตนั้นยังมีเธออยู่

วันหนึ่ง ฉันอาจตื่นขึ้นมา แล้วคิดถึงวันนี้จนเจ็บ คิดถึงเสียงที่เคยได้ยิน ใบหน้าที่เคยเห็น มือที่เคยจับ และคืนธรรมดา ๆ ที่ตอนนั้นฉันไม่เคยรู้เลยว่า มันกำลังผ่านไป บางทีวันที่ดีที่สุด ไม่ได้มีแสงสวยงามอะไร มันอาจเป็นเพียง วันที่ฉันยังมีสิ่งที่รักอยู่ครบ และสิ่งที่โหดร้ายที่สุดของเวลา— คือมันไม่เคยบอกเราเลย ว่ากำลังพราก “วันที่ดีที่สุด” ไปจากเรา

“ฉันไม่ได้กลัวว่าวันนี้จะแย่ ฉันกลัวว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีอะไรดีเท่าวันนี้อีกแล้ว”