matalailadarchieva

แสงเช้าส่องลงบนใบหน้าเธอ

ราวกับโลกทั้งใบกำลังเริ่มต้นใหม่

ผู้คนมองเห็นความงาม

มองเห็นความหวัง

มองเห็นสิ่งที่อยากเป็น

แต่ไม่มีใครเห็น

คำถามเล็กๆ

ที่เธอซ่อนไว้ใต้รอยยิ้ม

เพราะบางครั้ง

ความเหงาที่ลึกที่สุด

ไม่ได้เกิดจากการไม่มีใคร

แต่มาจากการมีทุกอย่าง

แล้วยังไม่พบตัวเอง

ในนั้นเลย

matalailadarchieva

สวัสดีนี่คือพื้นที่ของนักเขียนที่รู้จักความเจ็บดี ดีพอจะเขียนมันออกมาแม้ในวันที่ไม่เหลือความรู้สึกใดๆที่นี่ไม่ใช่บล็อกให้กำลังใจไม่สอนให้เข้มแข็งไม่พยายามสวยงามเกินความจริงแต่เป็นบันทึกของความรู้สึกที่พูดไม่ได้ความคิดที่ไม่มีที่ไปและความเจ็บที่เลือกอยู่ในประโยคแทนการอยู่ในใจงานเขียนทั้งหมดคือร้อยแก้วเชิงอารมณ์เป็นการสารภาพใจแบบเงียบๆเขียนเพื่อเข้าใจตัวเองมากกว่าถูกเข้าใจโดยใครเพราะเป็นนักเขียนความเจ็บจึงไม่ต้องร้องไห้แค่อยู่ในถ้อยคำก็รอดแล้ว