matalailadarchieva

เรามักต้องการมันมากจนทำลายมันก่อนที่มันจะเริ่ม คิดมากเพ้อฝัน จินตนาการ คาดหวัง กังวลสงสัย ปล่อยให้มันพัฒนาไปตามธรรมชาติ

matalailadarchieva

สวัสดีนี่คือพื้นที่ของนักเขียนที่รู้จักความเจ็บดี ดีพอจะเขียนมันออกมาแม้ในวันที่ไม่เหลือความรู้สึกใดๆที่นี่ไม่ใช่บล็อกให้กำลังใจไม่สอนให้เข้มแข็งไม่พยายามสวยงามเกินความจริงแต่เป็นบันทึกของความรู้สึกที่พูดไม่ได้ความคิดที่ไม่มีที่ไปและความเจ็บที่เลือกอยู่ในประโยคแทนการอยู่ในใจงานเขียนทั้งหมดคือร้อยแก้วเชิงอารมณ์เป็นการสารภาพใจแบบเงียบๆเขียนเพื่อเข้าใจตัวเองมากกว่าถูกเข้าใจโดยใครเพราะเป็นนักเขียนความเจ็บจึงไม่ต้องร้องไห้แค่อยู่ในถ้อยคำก็รอดแล้ว

ค้นหาบล็อกนี้

matalailadarchieva

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้