matalailadarchieva

น่ากลัวว่าวันหนึ่งเราจะต้องอยู่โดยไม่มีแม่หรือพ่อหรือพี่ชายหรือสามีหรือภรรยาหรือปู่ย่าตายายของเราหรือว่าวันหนึ่งเราจะต้องเดินบนโลกใบนี้โดยไม่มีเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา หรือพวกเขาที่ไม่มีเรา จงชื่นชมคนที่คุณรักในขณะที่คุณทำได้ เพราะพวกเราจะไม่มีใครอยู่ที่นี่ตลอดไป

matalailadarchieva

สวัสดีนี่คือพื้นที่ของนักเขียนที่รู้จักความเจ็บดี ดีพอจะเขียนมันออกมาแม้ในวันที่ไม่เหลือความรู้สึกใดๆที่นี่ไม่ใช่บล็อกให้กำลังใจไม่สอนให้เข้มแข็งไม่พยายามสวยงามเกินความจริงแต่เป็นบันทึกของความรู้สึกที่พูดไม่ได้ความคิดที่ไม่มีที่ไปและความเจ็บที่เลือกอยู่ในประโยคแทนการอยู่ในใจงานเขียนทั้งหมดคือร้อยแก้วเชิงอารมณ์เป็นการสารภาพใจแบบเงียบๆเขียนเพื่อเข้าใจตัวเองมากกว่าถูกเข้าใจโดยใครเพราะเป็นนักเขียนความเจ็บจึงไม่ต้องร้องไห้แค่อยู่ในถ้อยคำก็รอดแล้ว