matalailadarchieva

มันเป็นความรู้สึกของการถูกเนรเทศอย่างไม่ต้องสงสัยนั่นคือความรู้สึกของความว่างเปล่าภายในที่ไม่เคยทิ้งเราไปความปรารถนาที่ไร้เหตุผลที่จะหวนกลับไปสู่อดีตหรืออื่นๆ เพื่อเร่งความเร็วในการเดินขบวนของเวลาและเพลาแห่งความทรงจำที่กระตือรือร้นเหล่านั้นก็ถูกเผาไหม้เหมือนไฟ

matalailadarchieva

สวัสดีนี่คือพื้นที่ของนักเขียนที่รู้จักความเจ็บดี ดีพอจะเขียนมันออกมาแม้ในวันที่ไม่เหลือความรู้สึกใดๆที่นี่ไม่ใช่บล็อกให้กำลังใจไม่สอนให้เข้มแข็งไม่พยายามสวยงามเกินความจริงแต่เป็นบันทึกของความรู้สึกที่พูดไม่ได้ความคิดที่ไม่มีที่ไปและความเจ็บที่เลือกอยู่ในประโยคแทนการอยู่ในใจงานเขียนทั้งหมดคือร้อยแก้วเชิงอารมณ์เป็นการสารภาพใจแบบเงียบๆเขียนเพื่อเข้าใจตัวเองมากกว่าถูกเข้าใจโดยใครเพราะเป็นนักเขียนความเจ็บจึงไม่ต้องร้องไห้แค่อยู่ในถ้อยคำก็รอดแล้ว