matalailadarchieva

เมื่อวานนี้ฉันร้องไห้เพราะมองไม่เห็นความหวังในชีวิตและฉันรู้สึกว่าฉันต้องการยุติทุกอย่าง วันนี้ฉันกำลังชื่นชมแสงตะวันเพราะฉันแตกสลายและตอนนี้ฉันเห็นความหวังของฉันผลิดอกเล็ก ๆ พรุ่งนี้ฉันจะรดน้ำพวกเขาด้วยความรักและความไว้วางใจว่าพวกเขาจะรอดจากพายุเพราะพวกเขาต้องเบ่งบาน

matalailadarchieva

สวัสดีนี่คือพื้นที่ของนักเขียนที่รู้จักความเจ็บดี ดีพอจะเขียนมันออกมาแม้ในวันที่ไม่เหลือความรู้สึกใดๆที่นี่ไม่ใช่บล็อกให้กำลังใจไม่สอนให้เข้มแข็งไม่พยายามสวยงามเกินความจริงแต่เป็นบันทึกของความรู้สึกที่พูดไม่ได้ความคิดที่ไม่มีที่ไปและความเจ็บที่เลือกอยู่ในประโยคแทนการอยู่ในใจงานเขียนทั้งหมดคือร้อยแก้วเชิงอารมณ์เป็นการสารภาพใจแบบเงียบๆเขียนเพื่อเข้าใจตัวเองมากกว่าถูกเข้าใจโดยใครเพราะเป็นนักเขียนความเจ็บจึงไม่ต้องร้องไห้แค่อยู่ในถ้อยคำก็รอดแล้ว