ข้าเป็นเพียงคนจรเร่ร่อนเดินทางผ่าน โลกอันแสนทุกข์ตรมนี้ในโลกสุดสดใส ที่ข้ามุ่งหน้าไปนั้นไร้ซึ่งโรคภัยการดิ้นรน เเละพภยันอันตราย ข้าไปยังที่นั้นเพื่อไปพบกับมารดา นางว่านางจะมารับเมื่อข้าไปถึง เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไป เมฆหมอกมืดทมิฬห้อมล้อมกายตลอดเส้นทางผจญภัยพายุโหมเเละผาสูงชันเเต่อีกฝากมีทุ่งงดงามกว้างไกลที่ซึ่งเหล่าผู้คนในอ้อมกอดของพระเจ้าเฝ้ารอข้าอยู่ ข้ามุ่งไปยังที่นั้นเพื่อพบหน้าบิดา เพื่อที่ข้าจะไม่ต้องซัดเซพเนจรต่อไป เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไป ก็จะได้กลับไปยังบ้านที่ข้าโหยหา อีกไม่ช้าจะหลุดพ้นจากทุกข์ทรมาน บนผืนแผ่นดินนี้กายข้าทอดลงพักในสุสานครํ่าครึสิ้นสุดการหักห้ามใจตนเเละไปขับร้องบทเพลงเบื้องหน้าพระองค์ ข้ามุ่งตรงไปที่นั้นเพื่อพบคนที่ช่วยชีวิตข้าไว้ไปยังที่แห่งนั้นเพื่อที่จะไม่ต้องร่อนเร่เดินทางอีกต่อไป เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไปก็ไปถึงบ้านที่ข้าโหยหา ข้ากำลังไป...
บทความ
- รับลิงก์
- X
- อีเมล
- แอปอื่นๆ
ฉันรู้สึกว่ามันน่าอัศจรรย์มาก มันมีบางอย่างที่ยังค้างคาในใจฉัน ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังเคลื่อนไหวอยู่ การเคลื่อนไหวอย่างอิสระและการตอบสนองอย่างฉับพลัน ฉันคิดว่าวันนั้นมันจะไม่มีทางมาถึง ฉันมองเห็นความสุขอยู่ในร่มเงาของแสงแดดยามเช้า แสงแดดยามเช้าเป็นเหมือนยาที่ทำให้ฉันอยากเข้าไปใกล้ๆ ฉันสูญเสียความร่าเริงในวัยเด็กไปและแทนที่ด้วยความกลัว ฉันไม่ได้สนใจอะไรหรอกเพราะฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น และฉันไม่สนว่าวันพรุ่งนี้ฉันจะได้กลับมาที่นี่อีกหรือเปล่า บางครั้งยาที่ฉันกินมันก็มากเกินไป มันเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันเสียค่าใช้จ่ายไปอย่างฟุ่มเฟือย ฉันคิดว่าวันนั้นมันจะไม่มีทางมาถึง ชีวิตของฉันนั้นมันขึ้นอยู่กับแสงแดดยามเช้า มีเด็กผู้หญิงที่ตัวเล็กมากๆเข้ามาคุยกับฉัน เมื่อตอนที่ฉันยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเหมือนกัน ตอนนี้เราเติบโตมาด้วยกัน พวกเขาต่างก็กลัวสิ่งที่พวกเขาเห็น นั่นเป็นราคาที่พวกเราทุกคนจ่าย และคุณค่าของโชคชะตาที่ไม่มีวันสิ้นสุด ฉันบอกคุณ ตอนนี้ไม่ได้ว่าเราจะไปที่ไหนกันต่อ แต่ฉันแล้วว่าเราไม่มีทางรู้คำตอบ หนทางที่เราคาดหวังนั้นมันไกลเหลือเกิน ในตอนนี้ฉันกลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไป ทิ้งฉันให้อยู่ในโลกที่มีคว...