matalailadarchieva

ความซื่อสัตย์งอกงามได้ดีในดินที่อุดมสมบูรณ์ ไม่ใช่ที่ร้างร้างแห่งความขัดสน

ฉันไม่สัญญาว่าทางข้างหน้าจะง่าย แต่ฉันอยากเดินไปกับเธอ

โลกจะรักเราหรือไม่ก็ช่าง คนอื่นจะเข้าใจ หรือจะเดินจากไป ก็ช่างมัน ขอเพียงตอนที่ทุกอย่างพังลง ฉันยังหันกลับมา แล้วเจอเธออยู่ตรงนั้น เพราะฉันไม่เคยต้องการทั้งโลก ฉันต้องการเพียง โลกใบเล็ก ๆ ที่มีชื่อของเราสองคน และถ้าวันหนึ่ง ทุกสิ่งถูกพรากไปจากฉัน— ขออย่าพรากคำว่า “เรา” ไปด้วยเลย เพราะฉันอาจเสียบ้าน เสียความฝัน เสียทุกอย่างได้ แต่ถ้ายังมี You & Me ฉันก็ยังไม่รู้สึกว่า ตัวเองสูญเสียทั้งชีวิต

ฉันไม่ได้ต้องการให้ชีวิตสมบูรณ์แบบ ฉันแค่อยากให้ในชีวิตนั้นยังมีเธออยู่

วันหนึ่ง ฉันอาจตื่นขึ้นมา แล้วคิดถึงวันนี้จนเจ็บ คิดถึงเสียงที่เคยได้ยิน ใบหน้าที่เคยเห็น มือที่เคยจับ และคืนธรรมดา ๆ ที่ตอนนั้นฉันไม่เคยรู้เลยว่า มันกำลังผ่านไป บางทีวันที่ดีที่สุด ไม่ได้มีแสงสวยงามอะไร มันอาจเป็นเพียง วันที่ฉันยังมีสิ่งที่รักอยู่ครบ และสิ่งที่โหดร้ายที่สุดของเวลา— คือมันไม่เคยบอกเราเลย ว่ากำลังพราก “วันที่ดีที่สุด” ไปจากเรา

“ฉันไม่ได้กลัวว่าวันนี้จะแย่ ฉันกลัวว่าวันพรุ่งนี้จะไม่มีอะไรดีเท่าวันนี้อีกแล้ว”

บางทีฉันไม่ได้เดินทางเพื่อค้นพบความหมายของชีวิต ฉันเดินทางเพื่อพบว่า ชีวิตไม่เคยเป็นของใคร นอกจากฉัน

อย่าถามฉันว่าฉันกำลังไปไหน ฉันเองก็ยังไม่รู้ ฉันแค่รู้ว่าฉันไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้แล้ว

ฉันฝังตัวเองไว้หลายครั้ง ก่อนจะรู้ว่า ความตายไม่ได้พาฉันหายไป มันแค่เอาคนคนเดิม ออกจากร่างของฉัน บางความรักตาย บางความฝันตาย บางตัวตนของฉัน ตายไปโดยไม่มีแม้แต่พิธีศพ แล้วในความเงียบนั้น— ฉันได้ยินเสียงหัวใจ ของใครบางคนกำลังเกิดขึ้น มันคือฉัน คนที่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และไม่จำเป็นต้องกลับไปเป็นคนเดิม

การเกิดใหม่บางครั้งไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสุข แต่มันเริ่มจากการสูญเสียบางอย่างก่อน

ฉันไม่ได้หายไปไหน ฉันแค่ปิดประตู ไม่ให้โลกเข้ามา เหยียบย่ำความเงียบของฉันอีก ข้างนอกมีผู้คนมากมาย แต่ไม่มีที่ไหน เงียบเท่าข้างในของฉัน ฉันไม่ได้อยากถูกตามหา ไม่ได้อยากให้ใครมาช่วย ฉันแค่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ ในห้องที่ไม่มีใครรู้จักฉัน ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากฉัน และเป็นเพียง— ตัวฉันเอง โดยไม่ต้องขอโทษใคร

ฉันไม่ได้เกลียดผู้คน ฉันแค่เหนื่อยกับการต้องมีตัวตนต่อหน้าพวกเขาตลอดเวลา

ขออยู่คนเดียวสักพัก โดยไม่ต้องเป็นอะไรให้ใครเห็นได้ไหม

ตอนที่ฉันไม่รู้สึก ฉันคิดว่าฉันหายดีแล้ว แต่พอกลับมารู้สึกอีกครั้ง ฉันถึงรู้ว่าแผลนั้นยังอยู่

"อย่าคิดว่าคุณหนีไปได้ ฉันคือคนที่คุณต้องกลัวที่สุด"

คนที่ไม่รู้จักรักษาความผูกพันเก่า จะรักษาคนใหม่ได้อย่างไร

"สิ่งสวยงามที่ฉันพบ ฉันไม่อยากแบ่งให้ใคร" 

สิ่งที่ฉันเลือก…เธอก็เลือกมันเหมือนกัน

โลกข้างนอกทำให้ฉันเหนื่อย แต่เมื่อมีเธออยู่ ฉันอยากอยู่ต่อ

ฉันไม่ได้อยากตาย ฉันแค่ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว