matalailadarchieva

บ่มเพาะความหิวโหยของเธอก่อนจะทำตามอุดมคติ กระตุ้นความโกรธของเธอเพื่อให้พวกเขาได้เข้าใจ ปีนขึ้นไปบนภูเขา อย่าได้หันกลับลงมา ไปจนถึงจุดที่พอใจ อย่าได้ร่วงหล่นลงมา เข่าของฉันกำลังสั่นราวกับตอนอายุสิบสอง พยายามลอบออกนอกห้องเรียนทางประตูหลัง อาจารย์ต่อว่าฉันแต่ฉันก็ไม่สนใจหรอก การรอคอยมันเสียเวลาสำหรับคนอย่างฉัน อย่าพยายามอยู่อย่างอวดรู้ อย่าร้องไห้เพราะเธอทำถูกแล้ว อย่าเช็ดน้ำตาด้วยความหลอกลวงหรือความกลัว เพราะท้ายที่สุดแล้วเธอจะเกลียดตัวเอง เธอบอกว่าความฝันก็คือความฝัน ฉันจะไม่มัวมาทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ อีกแล้ว เธอบอกว่าเพราะฉันยังมีจิตวิญญาณของฉันอยู่ พักเสียหน่อยเถอะให้เลือดของเธอไหลอย่างช้า ๆ ฝ่าจิตวิญญาณไปให้ถึงตัวตนของเธอก่อนจะเศร้าหมอง ภาพสะท้อนของความกลัวคือเงาแห่งความว่างเปล่า เงาแห่งความว่างเปล่า เธอยังคงไม่เข้าใจหากเธอเห็นถนนที่คดเคี้ยว เพราะทางที่เธอมองไปเป็นทางตรงอยู่เสมอ เพราะท้ายที่สุดแล้วเธอจะเกลียดตัวเอง

คนเก่งของ​ฉัน ทหาร​ตัวน้อยของฉัน ได้กลับมาจากกองทัพ​มายังบ้านเเล้ว ฉันได้รับดอกป๊อปปี้มากมาย เพื่อนำ มาตกแต่ง วีรบุรุษ​ของเรา ความโศกเศร้า​ในสนามรบ อากาศ​ร้อน แต่ตัวที่รักของฉันกลับเย็น ชาย4คนในเครื่องแบบ นำทหาร​ที่รักของฉันกลับบ้าน เขาควรได้เป็นนักดนตรี แต่เขาไม่มีโอกาส​จะได้ซื้อกีตาร์​ด้วยซ้ำ เขาจะทำอะไรได้บ้างนะ? เขาควรจะได้เรียนนิติศาสตร์​ เเต่เขาไม่เคยได้มีโอกาส​เรียนนิติศาสตร์​ด้วยซ้ำ เขาควรจะเป็นพ่อคน แต่เขาอยู่ไม่ถึง25ด้วยซ้ำ น่าเสียดาย​อะไรเช่นนี้ ความฝันของชายติดทหาร นํ้าตาฉันไหลพรากบนกล่องเหล็ก เขาตายโดยไม่รู้ด้วยซ้ำ​ว่าเกิดอะไร​ขึ้น​บ้าง เขาไม่อาจชนะสงคราม​ด้วยอีโก้​ได้ ติดเข็มกลัด​ดาวแก่ชายติดทหาร​ผู้นี้ ทั้งเเถบยศเเละริบบิ้น​ทั้งหมดเพื่อเป็นเกียรติ​ให้ยอดรัก แม้ตอนนี้เขาตายรอเปลวเพลิง​นำพาเขาไปสู่ยุคใหม่ เขา​ควร​มีตรายศไปด้วยเช่นกัน

ข้าเป็นเพียงคนจรเร่ร่อนเดินทางผ่าน โลกอันแสนทุก​ข์ตรมนี้ในโลกสุดสดใส ที่ข้ามุ่ง​หน้าไปนั้นไร้ซึ่งโรคภัย​การดิ้นรน​ เเละพภยันอันตราย​ ข้าไปยังที่นั้นเพื่อไปพบกับมารดา นางว่านางจะมารับเมื่อข้าไปถึง เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไป เมฆหมอกมืดทมิฬ​ห้อมล้อม​กายตลอดเส้นทางผจญภัย​พายุโหมเเละผาสูงชัน​เเต่อีกฝากมีทุ่งงดงามกว้างไกลที่ซึ่งเหล่าผู้คนในอ้อมกอดของพระเจ้าเฝ้ารอ​ข้าอยู่ ข้ามุ่งไปยังที่นั้นเพื่อพบหน้าบิดา เพื่อที่ข้าจะไม่ต้องซัดเซพเนจร​ต่อไป เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไป ก็จะได้กลับไปยังบ้านที่ข้าโหยหา อีกไม่ช้าจะหลุดพ้น​จากทุกข์ทรมาน บนผืน​แผ่นดิน​นี้กายข้าทอดลงพักในสุสานครํ่าครึสิ้นสุด​การหักห้ามใจตนเเละไปขับร้องบทเพลงเบื้องหน้าพระองค์​ ข้ามุ่งตรงไปที่นั้นเพื่อพบคนที่ช่วยชีวิต​ข้าไว้ไปยังที่แห่งนั้น​เพื่อที่จะไม่ต้องร่อนเร่เดินทางอีกต่อไป เพียงข้าข้ามเเม่นํ้าเจ้าพระยาไปก็ไปถึงบ้านที่ข้าโหยหา ข้ากำลังไป...