M

ฉันมองไปยังขอบฟ้าเเละรํ่าร้องอย่างโศกเศร้า 

วิงวอนเเละครํ่าคราญสุดเเสนอาภัพตัวฉันนั้นอาจจะรับไม่ไหวควรเอ่ยให้ใครบางคนได้รับฟังถึงความเศร้าโศกอันมืดบอดนี้ในหมู่เมฆที่บริสุทธิ์พวกเขาดูโผบินไปอย่างไร้จุดมุงหมายคงเป็นดั่งเช่นนั้นทุกวันตัวฉันดิ้นรนภายในห้วงความฝันอันเเตกสลายนี้

วิงวอนเเละครํ่าคราญสุดเเสนอาภัพตัวฉันนั้นอาจจะรับมันไม่ไหวอีกครั้งมันไร้สิ่งพักพิงภายในความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์นี้อันผืนป่าเป็นผู้ค่อยโอบกอดฉันด้วยความรักอันอบอุ่นวันนี้ก็คงเป็นเหมือนเช่นเดิมตัวฉันรํ่าร้องอย่างเศร้าโศกไปกับสายลมเเห่งพงไพร

วิงวอนเเละครํ่าคราญสุดเเสนอาภัพตัวฉันนั้นอาจจะรับไม่ไหวในความปวดร้าวอันเดือดดานนี้สิ่งเหล่านี้ยังคงจะดำเนินไปยังวันรุ่งขึ้นหรือไม่?